ماه خدا - چ سوم - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٣٢٣ - نكته

٤٣٥. امام كاظم ٧: افطارى دادن تو به برادر روزه‌دارت، برتر از روزه‌دارىِ توست.

٤٣٦. امام كاظم ٧: افطارى دادنت به برادرت و خوش‌حال كردن او، از روزه‌دارى‌ات بزرگ‌تر و پاداشش نيز بزرگ‌تر است.

ر. ك: ص ١٦١ (خطبه‌هاى پيامبر، هنگام فرا رسيدن ماه رمضان).

نكته‌

عالم ربّانى مرحوم آية اللّه ميرزا جواد آقا ملكى تبريزى گفته است:

از مهم‌ترين كارهاى اين ماه، افطارى دادن به روزه‌داران است. پاداش آن را در خطبه پيامبر ٦ شنيده‌اى. مهم‌تر، آن است كه در اين كار، نيّت خالص و مؤدّب شدن به ادب الهى باشد و اين كه انگيزه آن جز به دست آوردن رضاى خدا نباشد، نه ابراز شرافت دنيا و نه شرافت آخرت، نه تقليد و نه رسم و عادت.

بايد بكوشد تا عمل خود را از اين هدف‌ها خالص سازد و آن را با برخى آزمون‌ها بيازمايد و از فريبكارى هواى نفْس و شيطان، خاطرجمع نباشد و هم در اصل افطارى دادن، هم در تعيين كسانى كه به آنان افطارى مى‌دهد (مؤمنان)، هم در نوع غذا و هم در كيفيّت برخورد با ميهمانش، از خداوند مدد بجويد؛ چرا كه همه اينها با اهداف مختلف، كيفيّت‌هاى متفاوت مى‌يابند. بيداردلان، راه‌هاى ورود شيطان را در اين موارد مى‌شناسند و از آنچه موافق دستور شيطان است، پرهيز مى‌كنند و پيرو چيزى مى‌شوند كه موافق فرمان و رضايتِ مالك دين و دنيايشان است. در نتيجه به پذيرش الهى نايل مى‌شوند و از پاداش‌هاى او بيش از حدّ آرزوهايشان برخوردار مى‌گردند.

همچنين درباره قبول دعوت ديگرى براى افطار، در اخلاص نيّتش بكوشد؛ چون گاه كسى كه با اخلاص، دعوت مؤمنى را مى‌پذيرد و در مجلس و افطار او حاضر مى‌شود، بهره‌اى مى‌برد كه با عبادتِ دراز مدّت، به آن نمى‌رسد. از اين رو، همّت اولياى خدا بر خالص‌سازى كارها بوده است، نه زياد بودن آنها. و اين، عبرت گرفتن از كار آدم و ابليس است؛ چرا كه عبادت هزاران ساله آن خبيث، رد شد و يك بار توبه خالصانه آدم، پذيرفته گشت و مايه برگزيدگى‌اش شد.[١]

[١] المراقبات: ١٣٩.