ماه خدا - چ سوم - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٣٥٣ - ٢/ ٧ زياد نماز خواندن

بنده من! چگونه با اميدت، به درگاه پادشاهى مملوك مى‌روى؛ امّا با اميدت، به درگاه من نمى‌آيى، با آن كه من فرمانرواىِ فرمان‌روايانم؟ يا چگونه از كسى كه از فقر مى‌ترسد، درخواست مى‌كنى؛ امّا از من درخواست نمى‌كنى، با آن كه من بى‌نيازى بدون فقرم؟ يا چگونه به خدمت پادشاهى در مى‌آيى كه مى‌خوابد و مى‌ميرد؛ امّا مرا خدمت نمى‌كنى، با آن كه من زنده ناميرايم و نه چُرت، مرا مى‌گيرد و نه خواب؟ بدا به حال آن كه نافرمانى‌ام كند! بدا به حال مأيوسان از رحمتم! به عزّتم سوگند، او را مى‌گيرم، گرفتنِ عزيز نيرومندى كه به خشمش، آسمان و زمين، خشمگين مى‌شوند. از من به كجا مى‌گريزى، جز به درگاه من، حال آن كه منم خداوند با قدرت حكيم؟».

٤٦٦. پيامبر خدا ٦: ماه رمضان، ماه خداى متعال است. در آن، «لا إله إلّا اللّه» و تكبير و حمد و تمجيد و تسبيح، بسيار بگوييد. آن، بهار تنگ‌دستان است. خداوند، عيد قربان را قرار داده تا بينوايان، از گوشت، سير شوند.

از فضل نعمت‌هايى كه خداوند به شما داده است، بر خانواده و همسايگانتان آشكار كنيد؛ با نعمت‌هاى الهى‌اى كه نزد شماست، خوب همجوارى كنيد؛ به برادرانتان برسيد؛ برادران فقير و بينواى خود را غذا بدهيد، كه همانا هر كس روزه‌دارى را افطارى دهد، براى او پاداشى همانند اوست، بى آن كه از اجر روزه‌دار، چيزى كاسته شود. ماه رمضان را «ماه آزاد كردن» ناميده‌اند؛ چون خداوند در هر روز و شب [اين ماه‌]، ششصد آزادشده دارد و در پايان آن نيز به اندازه همه آنان كه در گذشته آزاد كرده، آزاد مى‌كند.

ر. ك: ص ٣٤٥ (زياد استغفار كردن).

ص ٦١ (مجموعه بركات و ويژگى‌هاى ماه رمضان).

ص ١٦١ (آمادگى براى ميهمانى خدا).

٢/ ٧

زياد نماز خواندن‌

٤٦٧. امام صادق ٧: چون ماه رمضان مى‌آمد، پيامبر خدا بر نمازش مى‌افزود. من نيز