ماه خدا - چ سوم - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٢٢٧ - ج دعاهاى امام صادق

خدايا! پناه مى‌برم به تو از اين كه كارِ ميان خودم و مردم را اصلاح كنم؛ ولى كار ميان خودم و تو را خراب سازم.

خدايا! پناه مى‌برم به تو از اين كه در نظرم چيزى برتر از اطاعت تو باشد.

خدايا! پناه مى‌برم به تو از اين كه طاعتى كم يا زياد را به خاطر كسى جز تو انجام دهم يا كارى آميخته به ريا انجام دهم.

خدايا! پناه مى‌برم به تو از تسليم نفْس شدن، كه هر كه مرتكبش شود، هلاكش مى‌سازد.

خدايا! پناه مى‌برم به تو از اين كه سپاسم بر نعمتى كه به من دادى، براى جز تو باشد و در پىِ پسند آفريده‌هاى تو باشم.

خدايا! پناه مى‌برم به تو از اين كه از مرزى از مرزهايت فراتر روم، تا بدين سبب، خود را براى مردم بيارايم، يا ميل به دنيا داشته باشم.

خدايا! از كيفرت به بخشايشت پناه مى‌برم و از خشمت به خرسندى‌ات، و از نافرمانى‌ات به طاعتت و از تو به خودت. ثناى ذاتت، بزرگ است. هر چه بخواهم و بكوشم، از عهده ثناى تو بر نمى‌آيم و تو، آن گونه‌اى كه خويش را ستوده‌اى. منزّهى و با حمد تو ستايش و تسبيحت مى‌گويم.

خداوندا! به خاطر حقوق بسيارى كه از بندگانت بر گردن دارم، از تو آمرزش مى‌خواهم و به درگاهت توبه مى‌كنم. پس، هر بنده‌اى از بندگانت و هر كنيزى از كنيزانت كه حقّى بر گردن من دارد و به او در مورد مال و بدن و آبرويش ستم كرده‌ام و ياراى اداى حقّ او و حلاليّت‌خواهى از او را ندارم، پس از آن كه بر محمّد و خاندانش درود مى‌فرستى، وى را خودت، با هر چه و به هر شكلى كه مى‌خواهى، از من راضى ساز و آن حق را بر من ببخش!

سرورم! عذاب مرا مى‌خواهى چه كنى؛ تو كه رحمتت همه چيز را فراگير است؟ خدايا! چه مى‌شود كه مرا با رحمت خويش اكرام كنى و با عذابت خوارم نگردانى؟ پروردگارا! اگر آنچه را از تو خواستم، برآورى، چيزى از تو كم‌