ماه خدا - چ سوم - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ١٦٥ - ٢/ ١ خطبههاى پيامبر، هنگام فرا رسيدن ماه رمضان

واجبى را در آن ادا كند، پاداش كسى را دارد كه هفتاد واجب را در ماه‌هاى ديگر، ادا كرده است؛ و هر كس در آن بر من زياد صلوات بفرستد، خداوند در روزى كه وزنه اعمال، سبك مى‌شود، وزنه اعمال او را بيفزايد؛ و هر كس در آن، آيه‌اى از قرآن تلاوت كند، پاداش كسى را دارد كه در ماه‌هاى ديگر، ختم قرآن كرده است.

اى مردم! در اين ماه، درهاى بهشت، بازند. پس، از پروردگارتان بخواهيد كه آنها را بر شما نبندد؛ و درهاى دوزخ، بسته‌اند. پس، از پروردگارتان بخواهيد كه آنها را بر شما نگشايد؛ و شيطان‌ها در بندند. پس، از پروردگارتان بخواهيد كه آنها را بر شما مسلّط نسازد».

من برخاستم و گفتم: اى پيامبر خدا! برترينِ كارها در اين ماه چيست؟

فرمود: «اى ابو الحسن! برترينِ كارها در اين ماه، پرهيز از حرام‌هاى الهى است». سپس گريست.

گفتم: اى پيامبر خدا! سبب گريه شما چيست؟

فرمود: «اى على! بر اين مى‌گريم كه حرمت تو را در اين ماه مى‌شكنند. گويا مى‌بينم تو در حال نماز براى پروردگار خويشى، كه نگون‌بخت‌ترينِ اوّلين و آخرين، همو كه برادر پى‌كننده ناقه قوم ثمود است، برمى‌خيزد و بر فرق سرت ضربتى مى‌زند و محاسنت، از خون سرت، رنگين مى‌شود».

گفتم: اى پيامبر خدا! آيا در آن حالت، دينم سالم است؟

فرمود: «دينت، سالم است».

سپس فرمود: «اى على! هر كس تو را بكشد، مرا كشته است و هر كس تو را دشمن بدارد، مرا دشمن داشته است و هر كس تو را ناسزا گويد، مرا ناسزا گفته است؛ چرا كه تو از من هستى، همچون جان من. روح تو، از روح من است و سرشت تو، از سرشت من. خداى متعال، من و تو را آفريد و من و تو را برگزيد و مرا براى پيامبرى، و تو را براى امامت، انتخاب كرد. هر كس امامت تو را انكار كند، نبوّت مرا انكار كرده است.

اى على! تو وصىّ من، پدر فرزندان من، همسر دختر من و جانشين من بر امّتم هستى، در حال حياتم و پس از مرگم. فرمان تو، فرمان من است و نهى تو، نهى من است. سوگند به خدايى كه مرا به نبوّت برانگيخت و مرا بهترينِ‌