ماه خدا - چ سوم - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٣٠٣ - و خواندن دعاى روايتشده پيش از افطار

اى زنده، اى برپاى! اى زنده، اى برپاى! اى زنده، اى برپاى! تو را به آن نامت مى‌خوانم كه به سبب آن، هر چيزْ تابان است، و به آن نامت كه به سبب آن، آسمان‌ها و زمينْ فروزان‌اند، و به آن نامت كه به سبب آن، اوّلين و آخرين، شايسته شده و مى‌شوند.

اى زنده پيش از هر زنده! اى زنده پس از هر زنده! اى زنده‌اى كه معبودى جز تو نيست! بر محمّد و خاندان محمّد درود فرست و گناهان مرا بيامرز و در كار من آسانى و گشايشى نزديك قرار بده و مرا بر آيين محمّد و خاندان محمّد و بر شيوه و سيره محمّد و خاندان محمّد و بر سنّت محمّد و خاندان محمّد كه بر او و آنان درود باد استوار بدار!

عمل مرا در زمره [اعمال‌] بالا برده‌شده پذيرفته قرار بده و آن گونه كه به دوستانت و فرمان‌بردارانت عطا كرده‌اى، به من هم عطا كن! همانا من به تو ايمان، و بر تو توكّل دارم. به سوى تو باز مى‌گردم و سرانجامم به سوى توست. همه خير را براى من و خانواده و فرزندم فراهم آر و هر بدى را از من و فرزندم و خانواده‌ام دور بگردان!

تو مهرورز و صاحب نعمتى؛ پديدآورنده آسمان‌ها و زمينى؛ به هر كه خواهى، خير مى‌دهى و از هر كه خواهى، آن را برمى‌گردانى. پس با رحمتت بر من منّت بگذار، اى مهربان‌ترينِ مهربانان!"».

٣٩٣. امام باقر ٧: قنبر، غلام على ٧، افطارى را نزد وى آورد .... چون خواست بياشامد، فرمود: «به نام خدا. خداوندا! براى تو روزه گرفتيم و با روزىِ تو افطار كرديم. پس، از ما بپذير! همانا تو شنواى دانايى».

٣٩٤. امام باقر ٧: على ٧، هرگاه افطار مى‌كرد، دو زانو مى‌نشست تا سفره بگذارند و مى‌فرمود: