ماه خدا - چ سوم - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٢٣ - ويژگىها و بركات ماه رمضان

قرار داده شده‌ايد»، چه زيبا نوشته است كه:

بدان! اين ميهمانى، پذيرايى از جسم نيست و بدن تو به اين ميهمانى دعوت نشده است؛ چرا كه تو در ماه رمضان، در همان خانه‌اى ساكن هستى كه در ماه شعبان ساكن بودى و غذاى تو، همان نان و آبگوشتى است كه در ماه‌هاى ديگر سال مى‌خوردى، [با اين تفاوت كه‌] در روزهاى اين ماه، از خوردن آن منع شده‌اى؛ بلكه روح توست كه ميهمان اين ضيافت است و به منزل و غذايى ديگر دعوت شده است كه روحانى و هماهنگ با روح است.

دعوت به ماه رمضان، دعوت به بهشت است و غذاهاى اين ميهمانى نيز از نوع غذاهاى بهشتى است. هر دو، ميهمان خانه خدايند؛ ليكن نام ميهمان‌سرا در اينجا «ماه رمضان» است و نامش در آنجا «غرفه‌هاى بهشتى». اينجا غيب است و آنجا مشهود و عيان؛ اينجا تسبيح و تهليل است و آنجا چشمه سلسبيل؛ اينجا نعمت‌هاى پوشيده و اندوخته هستند و آنجا «ميوه‌اى از آنچه بر مى‌گزينند^ و گوشت بريان پرنده‌اى كه ميل دارند»[١].

پس نعمت‌ها در هر جهان با پوشش همان جهان، آشكار مى‌شوند و گاهى هم هست كه نعمت‌ها در همين دنيا براى پيامبران و معصومان، به شكل آن جهانى، آشكار مى‌شوند. آنچه در روايات بسيارى آمده كه: پيامبر خدا براى فاطمه زهرا ٣ يا امام حسن و امام حسين ٨ ميوه‌اى از ميوه‌هاى بهشت يا جامه‌اى از جامه‌هاى بهشت آورد، گواه اين مطلب است.

بلكه بالاتر از اين، گاهى اين امور براى شيعيان خاص نيز فراهم‌ مى‌آيد، البتّه به تناسب وسعت وجود و مرتبه‌اى از كمال كه به آن

[١] واقعه، آيه ٢٠ و ٢١.