ماه خدا - چ سوم - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٢٤ - ويژگىها و بركات ماه رمضان

رسيده‌اند. بارها و بارها از نزديك‌ترين خويشانِ سببى و نسبى خود[١] شنيده‌ام كه مى‌گفت:

«در يكى از روزهاى ماه رمضان، مشغول خواندن زيارت" امين اللّه" در مرقد امير مؤمنان در نجف بودم. چون به اين عبارتِ زيارت رسيدم كه: «مائده‌هاى رحمت براى آنانى كه از خوان نعمتت روزى مى‌طلبند، آماده است و سرچشمه‌هاى سيرابى براى تشنگان، پُر آب است»، در همان حال كه در معناى آن تأمّل و انديشه مى‌كردم، ناگهان سفره‌اى برايم آشكار شد كه طعام‌ها و نوشيدنى‌هاى گوناگون بر آن چيده شده بود، آن چنان كه تا آن زمان، تصوّرش را هم نكرده بودم. من مشغول خوردن از غذاى آن بودم و در همان حال به يك مسئله فقهى نيز مى‌انديشيدم. حالتى شگفت و دهشت‌زا بود! در واقع، حقيقت غذا [ى روح‌]، همين است كه روزه را باطل نمى‌كند ...».

شراب طهور در زندگى دنيا، محبّت خداست و بهترين وقتى كه براى فراهم ساختن آن مغتنم است، همين ضيافتى است كه ساقى‌اش، همان ميزبانش است.

هرگز مپندار كه تعبيرات اين بنده، خيالات و اوهام شاعران يا شطحيّات صوفيان افراطى است. هرگز مباد كه از زبان قرآن و حديث، فراتر روم يا در اعتقاداتم از آنچه خداوند و پيامبر ٦ گفته و به آن فرمان داده‌اند، پيش‌تر روم؛ بلكه مقصود، سخنِ همان‌ خدايى است كه در سوره «هل أتى» مى‌فرمايد: «خداوند به آنان

[١] به نظر مى‌رسد كه مقصود وى، پدر بزرگوارش شيخ محمّدحسين اصفهانى( كُمپانى) باشد.