ماه خدا - چ سوم - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٢٩٣ - ب جلو انداختن نماز

٣٧١. امام باقر ٧: نماز را بر افطار مقدّم مى‌دارى، مگر آن كه با گروهى باشى كه اوّل، افطار مى‌كنند. پس با آنان مخالفت نكن و با ايشان افطار كن، وگرنه اوّل، نماز بخوان؛ چرا كه بهتر از افطار است و نمازت با حالت روزه نوشته مى‌شود و اين نزد من، محبوب‌تر است.

٣٧٢. امام صادق ٧: براى روزه‌دار، مستحب است كه اگر توان داشته باشد، پيش از افطار، نماز بخواند.

٣٧٣. امام صادق ٧ (هنگامى كه از ايشان پرسيدند: «افطار، قبل از نماز است يا پس از آن؟»): اگر همراه او گروهى هستند كه مى‌ترسد آنان را از غذايشان باز دارد، پس با آنان افطار كند. در غير اين حال، نماز بخواند و افطار كند.

٣٧٤. عيون أخبار الرضا ٧ (به نقل از رجاء بن ابى ضحّاك، در توصيف روزه امام رضا ٧): هرگاه در شهرى دَه روز مى‌ماند، روزه بود و افطار نمى‌كرد. پس چون شب فرا مى‌رسيد، اوّل پيش از افطار، نماز مى‌خواند.

٣٧٥. المقنعة: نيز در اين مورد، روايت شده كه: هرگاه مى‌توانستى نماز را آگاهانه و با همه حدود و آدابش، پيش از آن كه افطار كنى، بخوانى، بهتر آن است كه قبل از افطار كردن، نماز بخوانى؛ و اگر از كسانى بودى كه دلت پيش افطار كردن بود و ميل تو، تو را از نماز مشغول مى‌كرد، اوّل، افطار كن تا وسوسه نفْسِ ملامتگر از تو برهد، جز اين كه شرط است كه پرداختن به افطار پيش از نماز، سبب نشود كه وقت نماز بگذرد.