«اى مردم! اين ماه، ماهى است كه خداوند، آن را بر ماه‌هاى ديگر برترى داده است، مانند برترى ما اهل بيت بر ديگر مردم. و آن، ماهى است كه درهاى آسمان و درهاى رحمت، در آن گشوده مى‌شوند و درهاى آتش در آن بسته مى‌گردند. و ماهى است كه در آن ندا شنيده مى‌شود و دعا مستجاب مى‌گردد و گريه مورد ترحّم قرار مى‌گيرد.

ماهى است كه در آن، شبى وجود دارد كه فرشتگان از آسمان فرود آمده، بر مردان و زنان روزه‌دار، به اذن پروردگارشان تا طلوع سپيده سلام مى‌دهند و آن شب،" شب قدر" است. دو هزار سال پيش از آن كه آدم ٧ آفريده شود، ولايت من در آن شب، مقدّر شد. روزه گرفتن آن، برتر از روزه‌دارى هزار ماه است و عمل در آن، برتر از عمل در هزار ماه است.

اى مردم! خورشيد ماه رمضان بر مردان و زنان روزه‌دار، با رحمت مى‌تابد و ماه آن با رحمت بر آنان نورافشانى مى‌كند و هيچ روز و شبى از اين ماه نيست، مگر آن كه پروردگار متعال، بر سر اين امّت، نيكى مى‌افشاند. پس هر كس از ريزش نعمت الهى ذرّه‌اى‌[١] بهره‌مند گردد، در روز ديدارش با خدا، نزد خداوند، گرامى خواهد بود و هيچ بنده‌اى نزد خدا گرامى نگردد، مگر آن كه خداوند، بهشت را جايگاه او قرار مى‌دهد.

بندگان خدا! اين ماه شما، همچون ديگر ماه‌ها نيست. روزهايش برترين روزهاست و شب‌هايش برترين شب‌ها و ساعاتش برترين ساعات است. آن، ماهى است كه شيطان‌ها در آن در بند و زندانى‌اند؛ ماهى كه خداوند در آن، روزى‌ها و اجل‌ها را مى‌افزايد و ميهمانان خانه‌اش را مى‌نويسد؛ ماهى كه اهل ايمان با آمرزش و رضاى الهى، با شادى و نعمت‌هاى الهى، و با خشنودى فرمانرواى دادگر و توانا، پذيرفته مى‌شوند.

اى روزه‌دار! در كار خويش نيك بنگر، كه در اين ماه، ميهمان پروردگار خويش هستى. بنگر كه در شب و روزت چگونه‌اى و چگونه اعضاى خود را از نافرمانى خدا حفظ مى‌كنى. بنگر تا مبادا شب در خواب باشى و روز در

[١] در متن حديث،« درّة» آمده است؛ ليكن به نظر مى‌رسد در اصل،« ذرّة» بوده و نقطه آن افتاده است؛ زيرا كلمه« درّه» در اين‌جا معناى مناسبى ندارد. م