ماه خدا - چ سوم - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٢٥٧ - و پرهيز از هر چه خدا خوش نمىدارد

نابخردى كرد، بگو: من روزه‌ام.

٢٩٣. امام على ٦ (در حكمت‌هاى منسوب به ايشان): روزه، تنها نخوردن و نياشاميدن نيست. روزه، پرهيز از هر چيزى است كه خداوندْ آن را خوش نمى‌دارد.

٢٩٤. امام سجّاد ٧: حقّ روزه، آن است كه بدانى آن، حجابى است كه خداوند بر زبان و گوش و چشم و شهوتت زده تا تو را از آتش، نگه دارد. پس اگر روزه را ترك كنى، پوشش الهى را بر خويش، دريده‌اى.

٢٩٥. امام سجّاد ٧ (در دعاى خويش به هنگام ورود ماه رمضان): خداوندا! ... ما را بر روزه‌دارىِ اين ماه يارى كن، با نگه داشتن اعضا از نافرمانى‌ات و به كارگيرى آنها در آنچه خشنودت مى‌سازد، تا آن كه با گوش‌هايمان به بيهوده گوش نسپاريم و با چشم‌هايمان به بازيچه نشتابيم و دستان خويش را به آنچه ممنوع است، نگشاييم و با گام‌هايمان، به سوى آنچه حرام است، راه نپوييم، و تا آن كه شكممان جز از آنچه حلال كرده‌اى، پُر نشود و زبان‌هايمان جز به آنچه فرموده‌اى، گويا نشود و خود را جز در آنچه ما را به پاداش تو نزديك مى‌سازد، به زحمت نيفكنيم و جز به آنچه از كيفرت باز مى‌دارد، نپردازيم.

٢٩٦. الكافى (به نقل از محمّد بن مسلم): امام صادق ٧ فرمود: «وقتى روزه گرفتى، گوش و چشم و مو و پوستت هم» و چيزهاى ديگرى هم بر شمرد «روزه باشند» و فرمود: «روز روزه‌دارى‌ات، مثل روز خوردنت نباشد».