ماه خدا - چ سوم - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٢٤٩ - ب پرهيز از غيبت كردن

٢٧١. حضرت فاطمه ٣: روزه‌دار، اگر زبان و گوش و چشم و اعضايش را نگه ندارد، با روزه‌اش مى‌خواهد چه كند؟

٢٧٢. امام صادق ٧: براى كسى كه امام را نافرمانى مى‌كند، روزه‌دارى نيست؛ و براى بنده فرارى، تا وقتى كه برگردد، روزه‌دارى نيست؛ و براى زن نافرمان [نسبت به شوهرش‌]، تا وقتى كه توبه كند، روزه‌دارى نيست؛ و براى فرزند نافرمان [نسبت به پدر و مادرش‌] روزه‌دارى نيست تا آن كه [نسبت به آنان‌] نيكى كند.[١]

ب پرهيز از غيبت كردن‌

٢٧٣. پيامبر خدا ٦: روزه‌دار، تا وقتى كه از مسلمانى غيبت نكند، در حال عبادت است، هر چند در بسترش خفته باشد.

٢٧٤. پيامبر خدا ٦: هرگاه روزه‌دارْ غيبت كند، روزه‌اش را گشوده است.

٢٧٥. پيامبر خدا ٦: هر كس از فرد مسلمانى غيبت كند، روزه‌اش مى‌شكند و وضويش باطل مى‌شود.[٢]

٢٧٦. پيامبر خدا ٦ (خطاب به على ٧): اى على! از غيبت و سخن‌چينى بپرهيز؛ چرا كه غيبت، روزه را مى‌شكند و سخن‌چينى، عذاب قبر مى‌آورد.

٢٧٧. پيامبر خدا ٦: هر كس كه پيوسته گوشت‌هاى مردم را مى‌خورد (درباره مردم غيبت مى‌كند)، روزه‌دار نيست.

[١] يعنى روزه اينان، پذيرفته درگاه خدا نيست.

[٢] مقصود آن است كه غيبت موجب عدم قبولى روزه و ضربه به طهارت باطنى مى‌گردد.