غمگين گرفتار است. اين، جايگاه اندوهگين غمناك پريشان‌خاطر است. اين، جايگاه بى‌كس غرق گشته است. اين، جايگاه وحشت‌زده هراسان است. اين، جايگاه كسى است كه براى گناهش آمرزنده، و براى ناتوانى‌اش توانبخش، و براى اندوهش غم‌زدايى جز تو نمى‌يابد.

اى خدا، اى بزرگوار! چهره‌ام را به آتش مسوزان، پس از آن كه بدون منّتى از من بر تو، در پيشگاهت سجده كرده و به خاك افتاده‌ام؛ بلكه تو را بر من حقّ سپاس و منّت و احسان است. رحم كن اى پروردگار، اى پروردگار، اى پروردگار!» بگويد تا آن كه نَفَس قطع شود «ناتوانى و بيچارگى‌ام را، نازكى پوست و از هم گسستن رگ‌هايم را، فروپاشى گوشت و بدن و جسمم را، تنهايى و وحشتم را در گورم، و بى‌تابى‌ام را از بلاى كوچك!

پروردگارا! از درگاهت، در روز حسرت و پشيمانى، فروغ ديده و شادمانى مى‌طلبم.

پروردگارا! آن روز كه چهره‌ها سياه مى‌شود، روسفيدم گردان و در روز هراس بزرگ، ايمنم ساز! از تو، آن روز كه دل‌ها و ديده‌ها هراسان و نگران مى‌شوند و هنگام جدايى از دنيا، بشارت مى‌طلبم.

سپاس، خدايى را كه در زندگى‌ام به يارى او اميدوارم و براى روز نيازم، ذخيره‌اش مى‌شمارم.

سپاس، خدايى را كه تنها او را مى‌خوانم و ديگرى را نمى‌خوانم و اگر ديگرى را بخوانم، دعايم را ناكام مى‌گذارد.

سپاس، خدايى را كه به او اميد دارم و جز به او اميدم نيست و اگر به غير او اميدوار شوم، نااميدم مى‌كند.

سپاس، خدايى را كه نعمت‌بخش و نيكوكار و اهل احسان و نيكى و داراى شُكوه و بزرگوارى است و صاحب هر نعمت و حسنه‌اى است و نهايت هر اشتياق و برآورنده هر نياز است.

خداوندا! بر محمّد و خاندان محمّد درود فرست و مرا يقين و خوش‌باورى به خودت روزى گردان؛ اميدت را در دلم استوار دار؛ اميدم را از جز خودت ببُر تا به غير خودت اميد نبندم و جز به تو اطمينان نكنم!

اى صاحب لطف، به هر چه خواهى! در همه حالاتم، آن گونه كه دوست دارى و مى‌پسندى، به من لطف كن!

پروردگارا! بر آتش دوزخ، ناتوانم. پس به آتش، عذابم مكن!

پروردگارا! بر دعا و ناليدنم، بر بيم و خوارى و نيازمندى‌ام، بر پناهجويى و پناهندگى‌ام، رحم كن!

پروردگارا! من از دنيا طلبيدن ناتوانم. تو هم وسعت‌بخش و بزرگوارى.