ماه خدا - چ سوم - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٩٥ - ١/ ٢ حكمت روزه گرفتن

٩٣. امام رضا ٧ (در مجموعه‌اى كه فضل بن شاذان از سخن ايشان درباره حكمت واجبات، گرد آورده است): پس اگر بگويند: «چرا به روزه ماه رمضان فرمان يافته‌اند، نه كمتر از آن و نه بيشتر؟»، گفته مى‌شود: براى آن كه انجام دادن اين مقدار روزه در توان بندگان است و نيرومند و ناتوان را فرا مى‌گيرد.

همانا خداوند، واجبات را بر پايه چيزهاى غالب‌تر و نيروهاى فراگيرتر، مقرّر داشته و سپس ناتوانان را رخصت داده است. خداوند بر توانمندان واجب ساخته و به بيشتر، تشويق كرده است؛ و اگر شايسته كمتر از آن بودند، از تكليفشان مى‌كاست و اگر به بيش از آن نياز داشتند، بر تكليفشان مى‌افزود.

٩٤. امام رضا ٧ (در همان مجموعه): اگر بگويند: «چرا تنها در ماه رمضان روزه واجب شده است و نه ماه‌هاى ديگر؟»، گفته مى‌شود: زيرا ماه رمضان، ماهى است كه خداوند در آن، قرآن را نازل كرده و در آن ميان حق و باطل، جدايى انداخته است، آن چنان كه خداوند فرموده است: «ماه رمضان، ماهى كه قرآن در آن فرود آمده است تا هدايتى براى مردم و نشانه‌هايى روشن از هدايت و فرقان باشد». محمّد ٦ نيز در اين ماه به پيامبرى رسيده است.

و در آن، شب قدر است كه بهتر از هزار ماه است. در آن شب، هر امر حكمت‌آميزى مقدّر (جدا) مى‌شود و آن، سرآغاز سال است و آنچه در طول سال از خير و شر، زيان و سود، يا مقدار روزى و مدّت عمر خواهد بود، در آن شب، مقدّر مى‌شود. از اين رو به آن، «شب قدر» گويند.

١/ ٢

حكمت روزه گرفتن‌

٩٥. امام على ٧: خداوند، بندگان مؤمن خويش را با نمازها، زكات‌ها و تلاش براى روزه گرفتن در روزهاى واجب‌شده، نگهدارى كرده است تا اعضايشان آرامش‌