ماه خدا - چ سوم - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٤٣٧ - الف دعاى امام سجّاد

و تسبيح‌

٥٠٨. الإقبال: در همان كتاب‌[١] آمده است: تسبيح هنگام سحر [چنين است‌]:

«منزّه است خدايى كه دستاوردهاى دل‌ها را مى‌داند. منزّه است آن كه تعداد گناهان را بر مى‌شمارد. منزّه است آن كه هيچ پوشيده و پنهانى در آسمان‌ها و زمين‌ها بر او پنهان نيست. منزّه است پروردگار مهربان. منزّه است آن يكتاى بى‌همتا. منزّه است آن بزرگِ بزرگ‌تر. منزّه است آن كه به اهل مملكتش تجاوز نمى‌كند. منزّه است آن كه زمينيان را با انواع عذاب‌ها تنبيه نمى‌كند. منزّه است آن مهرورز نعمت‌بخش. منزّه است آن خيرخواه مهربان. منزّه است آن شوكتمند بخشنده. منزّه است آن بُردبار بزرگوار. منزّه است آن بيناى دانا. منزّه است آن بيناى نعمت‌گستر. منزّه است خداوند، هنگام روى آوردن روز. منزّه است خداوند، هنگام به پايان رسيدن روز. منزّه است خداوند، هنگام فرو رفتن شب و برآمدن روز. با هر نَفَس، با هر چشم بر هم زدن، با هر اشاره‌اى كه در علم او هست، او را ستايش و بزرگوارى و عظمت و كبريايى است. منزّهى تو، به اندازه‌اى كه كتابت برشمرده است. منزّهى تو، همسنگِ عرشت. منزّهى تو، منزّهى تو، منزّهى تو».

٣/ ٤

دعاهاى هر روز

الف دعاى امام سجّاد ٧‌

٥٠٩. الكافى (به نقل از عبد الرحمن بن بشير، از برخى راويان خود): امام سجّاد ٧ در هر روز از ماه رمضان، اين دعا را مى‌خواند:[٢]

[١] اشاره به كتابى است كه در آغاز حديث شماره ٥٠٧ بدان اشاره شد.

[٢] گفتنى است كه اين دعا با افزوده‌هايى بسيار و بدون اسناد به معصوم، در منابع زير نيز آمده است:

تهذيب الأحكام: ٣/ ١١١، مصباح المتهجّد: ٦١٠/ ٦٩٦، المقنعة: ٣٢٢، الإقبال: ١/ ٢٠٢؛ المصباح، كفعمى: ٨١٧؛ البلد الأمين: ٢٢٣.