شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٤ - رفتن گرگ و روباه در خدمت شير به شكار

ب ٣٠٢٤- ٣٠٢٢ گاو كوهى: گوزن.

زفت: فربه، ستبر.

حِراب: (مصدر باب مفاعله از حرب) جنگ كردن، پيكار كردن. ولى حراب در اين بيت مبنى از براى فاعل است: جنگى، شكارى. مولوى در موارد ديگر حراب را به معنى مصدرى آن به كار برده است:

١٦٠٧/ ٣ گاو كوهى و بز و خرگوش، رمز نعمتهاى گونه‌گون دنياست كه دنيا پرستان در پى آنند.

ب ٣٠٢٦- ٣٠٢٥ بيشه: رمز دنياست، و لاشه كشته‌ها رمز نعمتهاى آن كه: «الدُّنْيا جِيفَةٌ وَ طالِبُوها كِلابٌ».

عدل خسروان: عدالتى كه پادشاهان كنند و ممكن است خسروان را به معنى خسروانى گرفت. عدل پادشاهانه:

(مخزن الاسرار، ص ٨٠) و از عدل خسروان مقصود عدالت و تساوى است.

گرگ و روباه چنان كه نوشتيم مظهر مردم دنيايند و شير مظهر انسان كامل.