شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ١٣٦ - در بيان آن كه حال خود و مستى خود پنهان بايد داشت از جاهلان

حامل‌اند و خود ز جهل افراشته‌

راكبِ محمول ره پنداشته‌

باش تا روزى كه محمولان حق‌

اسب تازان بگذرند از نُه طبق‌

تَعْرُجُ الرُّوحُ الَيْهِ وَ الْمَلَك‌

مِنْ عُرُوجِ الرُّوحِ يَهْتَزُّ الْفَلَكْ‌

همچو طفلان جمله‌تان دامن سوار

گوشه دامن گرفته اسب‌وار

از حق «إنَّ الظَّنَّ لَا يُغْنِى» رسيد

مركب ظن بر فلك‌ها كى دويد

أغْلَبُ الظَّنَّينِ فى تَرجيحِ ذا

لا تُمارِى الشَّمْسَ فى تَوْضِيحِها

آن گهى بيند مركبهاى خويش‌

مركبى سازيده‌اند از پاىِ خويش‌

وهم و فكر و حسّ و ادراك شما

همچو نى دان مركب كودك هلا

حاملى محمول گرداند تو را

قابلى مقبول گرداند تو را

حامل دين بود او محمول شد

قابل فرمان بد او مقبول شد