شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٨٢ - مرتد شدن كاتب وحى به سبب آن كه پرتو وحى بر او زد آن آيت را پيش از پيغامبر

مرا در منزل جانان چه امن عيش هر دم‌

جرس فرياد مى‌دارد كه بربنديد محملها

گر شود پر نور روزن يا سرا

تو مدان روشن مگر خورشيد را

هر در و ديوار گويد روشنم‌

پرتو غيرى ندارم اين منم‌

پس بگويد آفتاب اى نارشيد

چون كه من غارب شوم آيد پديد

سبزه‌ها گويند ما سبز از خوديم‌

شاد و خندان و ما عالى قديم‌

فصل تابستان بگويد كاى امم‌

خويش را بينيد چون من بگذرم‌

تا بود خورشيد تابان بر افق‌

هست در هر خانه نورِ او قنق‌

باز چون خورشيد جان آفل شود

نور جمله خانه‌ها زايل شود

تن همى‌نازد به خوبى و جمال‌

روح پنهان كرده فرّ و پرّ و بال‌

گويدش كاى مزبله تو كيستى‌

يك دو روز از پرتو من زيستى‌