شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٧٩ - مرتد شدن كاتب وحى به سبب آن كه پرتو وحى بر او زد آن آيت را پيش از پيغامبر

زنبورى نيشى بر تن فرو برد و درد بر انگيزد آن نيش را توان برون آورد و درد را اندك ساخت اما اگر خود خواهى و خود بينى بر او مسلّط گرديد جز با از ميان بردن آن آسودگى صورت نخواهد بست و آن كه خود را بيند پيوسته در غم نشيند.

سپس مى‌گويد با اين همه از رحمت خدا نوميد نبايد بود و با زارى از خدا مددكارى بايد خواست كه خدايا بر ما ببخش و اين ريش كهنه را درمان بخش.

ب ٣٢٥٣- ٣٢٥١ مُحِب: دوستدار.

عفو: بخشايش.

ناسُور: كانونى چركين كه در نقطه‌اى از بدن پديد آيد و ريشه آن در عمق نسجها بود و بدين جهت درمان آن دشوار باشد.

گناه هر چند بزرگ باشد و كيفر سخت را مستوجب گردد، نوميدى از رحمت خدا از آن بزرگتر است، كه گفته‌اند: «نوميدى از رحمت خدا او ايمنى از مكر او كفر است» (سفينة البحار، ذيل يأس).

ب ٣٢٥٦- ٣٢٥٤