شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٢٩٠ - بيان آن كه فتح طلبيدن پيغامبر

كه او از خاك است و من از آتش:

٣٢١٦/ ١ چند كه مردمان خاصان خدا را چون خود مى‌پندارند، سخره ابليسند و اگر سخره شيطان نيستند مكابره با مردان حق چرا مى‌كنند.

ب ٣٩٦٩- ٣٩٦٤ سگ: كنايت از طالب دنيا كه «الدّنيا جِيْفَةٌ وَ طالبوها كِلاب» (احاديث مثنوى، ص ٢١٦).

شير حق: اسد اللّه، مرد خدا.

از صورت رستن: به جسم بى‌اعتنا بودن، تن رها كردن.

شير دنيا: دنيا پرست.

اشكارى: (اشكار+ ياء مصدرى) در خور شكار.

برگ: مال و متاع دنيا.

آزادى و مرگ: رها شدن از قيد تن و اشارت است به حديث «مُوتُوا قَبْلَ أَنْ تَمُوتُوا» (احاديث مثنوى، ص ١١٦).

سنايى‌