شرح مثنوى

تتمه شرح فروزانفر

تتمه دفتر اول

رفتن گرگ و روباه در خدمت شير به شكار

امتحان كردن شير گرگ را و گفتن كه پيش آى اى گرگ بخش كن صيدها را ميان ما

قصه آن كه در يارى بكوفت از درون گفت كيست؟ گفت منم، گفت چون تو توى در نمىگشايم هيچ كس را از ياران نمىشناسم كه او من باشد

صفت توحيد

ادب كردن شير گرگ را كه در قسمت بىادبى كرده بود

تهديد كردن نوح(ع) مرقوم را كه با من مپيچيد كه من روى پوشم با خداى مىپيچد در ميان اين به حقيقت، اى مخذولان

نشاندن پادشاهان صوفيان عارف را پيش روى خويش تا چشمشان بديشان روشن شود

آمدن مهمان پيش يوسف(ع) و تقاضا كردن يوسف از او تحفه و ارمغان

گفتن مهمان يوسف را كه آينهاى آوردمت ارمغان تا هر بار كه در وى نگرى روى خوب خود بينى مرا ياد كنى

مرتد شدن كاتب وحى به سبب آن كه پرتو وحى بر او زد آن آيت را پيش از پيغامبر

دعا كردن بلعم باعور كه موسى و قومش را از اين شهر كه حصار دادهاند بىمراد باز گردان

اعتماد كردن هاروت و ماروت بر عصمت خويش و آميزى اهل دنيا خواستن و در فتنه افتادن

باقى قصه هاروت و ماروت و نكال و عقوبت ايشان هم در دنيا به چاه بابل

به عيادت رفتن كر بر همسايه رنجور خويش

اول كسى كه در مقابله نص قياس آورد ابليس بود

در بيان آن كه حال خود و مستى خود پنهان بايد داشت از جاهلان

قصه مرى كردن روميان و چينيان در علم نقاشى و صورتگرى

پرسيدن پيغامبر

متهم كردن غلامان و خواجه تاشان مر لقمان را كه آن ميوههاى ترونده كه مىآورديم او خورده است

بقيه قصه زيد در جواب رسول

گفتن پيغامبر

باز گشتن به حكايت زيد

آتش افتادن در شهر به ايام عمر

خدو انداختن خصم در روى امير المؤمنين على(ع) و انداختن على شمشير را از دست

سؤال كردن آن كافر از على(ع) كه چون بر چون منى مظفر شدى شمشير را از دست چون انداختى

جواب گفتن امير المؤمنين كه سبب افكندن شمشير از دست چه بود در آن حالت

گفتن پيغامبر

تعجب كردن آدم(ع) از ضلالت ابليس و عجب آوردن

باز گشتن به حكايت امير المؤمنين على(ع) و مسامحت كردن او با خونى خويش

آمدن ركابدار على(ع) كه از بهر خدا مرا بكش و از اين قضا برهان

بيان آن كه فتح طلبيدن پيغامبر

گفتن امير المؤمنين على(ع) با قرين خود كه چون خدو انداختى در روى من نفس من جنبيد و اخلاص عمل نماند مانع كشتن تو آن شد

شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٢٦ - صفت توحيد

دم مزن تا بشنوى از دم زنان‌		آن چه نامد در زبان و در بيان‌
دم مزن تا بشنوى ز آن آفتاب‌		آن چه نامد در كتاب و در خطاب‌

١٣٠٦- ١٣٠٥/ ٣ و نيز:

بر لبش قفل است و در دل رازها		لب خموش و دل پر از آوازها
عارفان كه جام حق نوشيده‌اند		رازها دانسته و پوشيده‌اند

٢٢٣٩- ٢٢٣٨/ ٥

عرصه اى بس با گشاد و با فضا		وين خيال و هست يابد زو نوا

تنگتر آمد خيالات از عدم‌		ز آن سبب باشد خيال اسباب غم‌

باز هستى تنگتر بود از خيال‌		ز آن شود در وى قمرها چون هلال‌

باز هستىِّ جهان حسّ و رنگ‌		تنگتر آمد كه زندانى است تنگ‌

علّت تنگى است تركيب و عدد		جانب تركيب حس‌ها مى‌كشد

ز آن سوى حس عالم توحيد دان‌		گر يكى خواهى بدان جانب بران‌

ب ٣٠٩٩- ٣٠٩٤ عرصه: گشادگى ميان سرا، ميدان، جولانگاه.

هست: وجود.

عدم: آن چه موجود نيست و مقصود عالمى است كه در آن مشخصات و تعيّنات موجود نيست، عالم اعيان و معانى.

خيالات: عالم مثال يا عالم خيال، عالم نفوس منطبعه است. در اين عالم مجردات شكل و صورت به خود مى‌گيرد.

هستى: عالم وجود خارجى.

جهان حس و رنگ: عالم شهود.