شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٢٣٣ - خدو انداختن خصم در روى امير المؤمنين على(ع) و انداختن على شمشير را از دست

لباب: جمع لب: مغز.

بارگاه: استعاره از پيمبر.

ما لهُ كُفُواً احَد: آن چه او را همتايى نيست. خدا. مأخوذ است. از قرآن كريم:

(اخلاص، ٤).

مضمون اين دو بيت در خواستى است از ولى كامل و حجّت خدا و واسطه فيض ميان او و مردم كه علم و بركت او بايد پيوسته به مردم برسد تا متعلمان را تعليم دهد و ناپختگان را به كمال رساند و فرا گرفتگان علم ظاهرى را به علم حقيقى راه نمايد. تا آنان به وسيله او پوست را بگذارند و مغز را بگيرند. اى در خانه رحمت پروردگارى كه او را همتايى نيست هميشه به روى مردم باز باش.

ب ٣٧٧٢- ٣٧٦٦ منظر: دريچه، روزن كه از آن بنگريد.

گُوَد: گويد:

٨٦٥/ ٢ ديده‌بان: مقصود راهنماى سالك است.