شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٢٠٧ - باز گشتن به حكايت زيد

كنود: ناسپاس.

در بيتهاى پيش گفت چون نور دانش انسان كامل تجلى كند عقول جزئى برابر آن از كار مى‌افتد. حواس و منطق ما محو علم و دانش سلطان ما مى‌شود، و حالت صحو به محو تبديل مى‌گردد، چنان كه زيد چون برابر رسول ٦ قرار گرفت درماند.

سپس مى‌گويد باز چون تجلى عقل كلى نباشد عقول جزئى به كار مى‌افتد.

چنان كه ستارگان با تابش آفتاب محو مى‌شوند و با پنهان شدن خورشيد نور مى‌دهند و از اين معنى به مناسبت سخن را به زنده شدن مردگان در روز رستاخيز مى‌كشاند.

ب ٣٦٨١- ٣٦٧٨ سر پيچيدن: نپذيرفتن. قبول نكردن.

ناديده‌اى كردن: ننگريستن، تأمل نكردن، ناديده گرفتن.

در عدم ز اول: آن گاه كه معدوم بودى و پرتو وجود به تو نيفتاده بود.

پاى افشردن: اصرار ورزيدن.

از جاى بر كندن: كنايت از به وجود آوردن.

صنع: كار، كردار.

صنع ربّانى: كار خدايى.

موى پيشانى كشيدن: كنايت از كشاندن كسى به نادلخواه. بردن او را بر خلاف ميل او.