شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ١١٨ - به عيادت رفتن كر بر همسايه رنجور خويش

چنان كه تا قى نكند آرام نشود.

ب ٣٣٧٩ كَظمِ غَيظ: فرو خوردن خشم، و مأخوذ است از قرآن كريم: «كسانى كه خشم خود را فرو خورند از پرهيزكارانند و بهشتى كه به پهناى زمين و آسمان است براى آنان آماده است» (آل عمران، ١٣٣- ١٣٤).

ب ٣٣٨٣- ٣٣٨٠ پيچيدن: آشفته حال بودن، سخت آزرده بودن.

روسپى: بد كاره، فاحشه.

بر او ريختن: پاسخ وى را گفتن، مانند آن چه گفته بدو گفتن.

شير ضمير خفتن: بى‌حال بودن، ناتوان بودن.

دل آرامى: آرام كردن، آسوده داشتن.

دشمن كامى: از بدى دشمن شاد بودن، به بيمارى دشمن شادمان شدن.

نزار: لاغر، ناتوان.

بيمار چون صبر نداشت كر را دشنامهاى زشت مى‌داد و مى‌گفت كجا رفت تا پاسخ او را چنان كه شايد بدهيم. آن گاه كه او چنان سخنانى مى‌گفت من توان نداشتم و پاسخ او را ندادم. بيمار پرسى براى آرام كردن خاطر بيمار است ليكن‌