ترجمه روضة کافي شيخ کليني - آژير، حميد رضا - الصفحة ٩٤ - خطبه امير المؤمنين عليه السلام در نهى از هواپرستى و آرزوى دراز
ميان ببرم، و درآمد اسلامى را مانند پيامبر اكرم صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم ميان مسلمانان، برابر و برادروار تقسيم كنم، و بيت المال را دست گردان توانگران نسازم، و خراج و ماليات از روى مساحت زمين را لغو كنم، و امر نكاح را بر پايه برابرى و برادرى مسلمانان استوار كنم، و خمس پيامبر صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم را چنان كه خداوند سبحان فرو فرستاده و مقرّر داشته اجرا كنم، و مسجد رسول خدا صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم را به همان وضعى برگردانم كه بود و هر درى را از آن گشودند ببندم و هر درى را كه بستند باز كنم، و مسح وضو را از روى كفش ممنوع كنم، و براى نوشيدن شراب حد اجرا كنم، و فرمان دهم كه متعه حج و متعه زنان حلالند، و فرمان مىدادم بر جنازهها پنج بار اللَّه اكبر بگويند، و مردم را وادارم تا بسم اللَّه الرحمن الرحيم را در حمد و سوره نماز بلند بخوانند، و هر كس را به همراه رسول خدا صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم در مسجدش درآوردند بيرون بيندازم و آن كسى را كه از مسجد رسول خدا صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم بيرون انداختهاند وارد آن سازم، و مردم را به حكم قرآن و اجراء طلاق، طبق قانون قرآن و موافق سنّت اسلام وادارم، و زكات را از همه گونههايش، طبق مقررات دريافت مىكنم، و وضو و غسل و نماز را به هنگام و بنا به شريعت و در محل خودش برگردانم، و اهل نجران را به مكان خود بازگردانم، و اسيران فارس و ملّتهاى ديگر را به مقررات كتاب خدا و سنّت رسولش برگردانم، در اين صورت همه از گرد من پراكنده مىشدند.
بخدا سوگند كه من به مردم فرمان دادم در ماه رمضان همان نماز فريضه را به جماعت بخوانند، و به آنها اعلان داشتم كه جماعت در نماز نافله، بدعت است و دستور خدا نيست ولى فرياد گروهى از سربازانم كه همراه من با دشمن مىجنگيدند بلند شد. آنها فرياد مىزدند كه: اى مسلمانان سنّت عمر دگرگون شد، على ما را از نماز نافله ماه رمضان باز مىدارد. و من ترسيدم كه مبادا در بخشى از سپاهم جنجالى بپا شود.
من از دست اين امّت، از نظر تفرقه اندازى و پيروى آنها، از پيشوايان گمراهى و از دعوتگران بسوى دوزخ چهها كه نكشيدم! من از اين خمس، بهره ذى القربى را كه خداوند فرموده است: إِنْ كُنْتُمْ آمَنْتُمْ بِاللَّهِ وَ ما أَنْزَلْنا عَلى عَبْدِنا يَوْمَ الْفُرْقانِ يَوْمَ الْتَقَى