پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ٣٢٠ - شخصيت ادبى امام حسين عليه السلام

شخصيت ادبى امام حسين عليه السّلام‌

ترديدى نيست كه امام حسين عليه السّلام نيز از جنبه شناخت و توان هنرى بيان، نظير جدّ بزرگوار و پدر ارجمند و برادر والامقامش به شمار مى‌آمد.

دشمنانشان درباره آنان گفته‌اند: «آن‌ها اهل بيتى‌اند كه علم و دانش با خونشان آميخته شده است» «آنان از بنى هاشم‌اند كه صخره را مى‌شكافند و دانش را از دريا برمى‌گيرند».[١]

عمر سعد در روز عاشورا در تعريض و كنايه‌اى بر خطابه امام حسين عليه السّلام مى‌گويد: «او (امام حسين) پسر پدرش على است اگر يك روز ديگر نيز چنين سخن بگويد، سخنش پايانى ندارد و از سخن باز نمى‌ماند».[٢]

مقاتل نويسان در مورد سخنان و خطابه‌هاى ابا عبد اللّه الحسين عليه السّلام در كربلا و عاشورا گفته‌اند: هرگز شنيده نشده قبل و بعد از حسين كسى با آن فصاحت و بلاغت سخن گفته باشد.[٣]

با اين‌كه مدت امامت آن بزرگوار چندان طولانى نشد و فرصتى سياسى كه معمولا ساختار خطابه‌هاى حضرت را به وجود آورد، پيش نيامد به ويژه كه امام عليه السّلام به قرارداد صلح برادرش امام حسن عليه السّلام با معاويه، هم‌چنان پاى‌بندى نشان مى‌داد اما در عرصه خطابه و ديگر امور، روايات زيادى از آن حضرت رسيده است، افزون بر اين‌كه وى در زمان پدر بزرگوارش على عليه السّلام در خطابه‌هاى مشورتى و جنگ، سهيم بوده و در جهت هدفى كه تصميم داشت آن را به همه مردم برساند، كليّه مظاهر هنرى متناسب با آن را به كار برد.

[١] . المجالس السنيه ٢١/ ٢٨، ٣٠.

[٢] . همان.

[٣] . همان.