پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ٣١٩ - دعاهاى امام حسين عليه السلام

خاتم النبيين و آله الطاهرين المخلصين، اللهم اجعلني أخشاك كأنّي أراك، و أسعدني بتقواك، و لا تشقني بمعصيتك، و خرلي في قضائك، و بارك لي في قدرك حتى لا احبّ تعجيل ما أخرت و لا تأخير ما عجّلت»؛[١]

سپاس خدايى كه كسى را به فرزندى نپذيرفته تا از او ارث ببرد و در قلمرو حكومتش شريكى ندارد تا بر آن‌چه پديد آورده بر ضد او عمل كند و نه از سر خوارى و ذلّت حامى و پشتيبانى انتخاب كرده كه در آن‌چه به وجود آورده، وى را يارى و كمك رساند. او منزّه است، منزّه، اگر در زمين و آسمان دو معبود وجود داشت، هردو به تباهى كشيده شده و فرومى‌ريختند. منزّه است خداى يگانه و يكتا و بى‌نيازى كه فرزندى نداشته و فرزند كسى نبوده و برايش همتايى وجود ندارد. سپاس او را سزاست كه با سپاس فرشتگان مقرّب و پيامبران مرسل برابر است و درود خدا بر بهترين بندگانش خاتم انبياء و خاندان پاك و مخلص او باد.

خدايا! به من چنان مقامى از ترس و وحشت از عظمت خودت عطا كن كه گويى تو را مى‌بينم و به تقواى خود سعادت ببخش و با معصيت و نافرمانى از خود، مرا شقاوتمند و بيچاره مكن و قضا و قدر خويش را برايم خير و مبارك گردان تا در خوشى و ناخوشى مقدّراتت آن‌چه تو برايم ديرتر مى‌خواهى، خود زودتر آن را دوست نداشته باشم و آن‌چه را زودتر مى‌خواهى، ديرتر بدان مايل نباشم.

[١] . بحار الانوار ٩٨/ ٢١٨- ٢١٩.