پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ٢٦٧ - پيكارى به ياد ماندنى

خيمه‌ها ببريد. جوانان، بدن نازنين على اكبر را برداشته و مقابل خيمه‌اى كه در برابرش پيكار مى‌كردند، قرار دادند.

سپس مردى از هواداران عمر سعد به نام عمرو بن صبيح، عبد اللّه بن مسلم بن عقيل را با تير هدف قرار داد، عبد اللّه دست خود را به پيشانى نهاد تا از اصابت تير به آن جلوگيرى كند كه تير به دستش اصابت نمود و آن را به پيشانى‌اش دوخت و نتوانست آن را حركت دهد و فرد ديگرى با نيزه بر او حمله‌ور شد و آن را در قلبش فرو برد و وى را به شهادت رساند. عبد اللّه بن قطبه طايى بر عون بن عبد اللّه بن جعفر بن ابو طالب يورش برد و او را به شهادت رساند.

عامر بن نهشل تميمى با حمله بر محمد بن عبد اللّه بن جعفر بن ابو طالب، وى را به شهادت رساند.

عبد الرحمان بن عقيل بن ابو طالب، با حمله عثمان بن خالد همدانى به شهادت رسيد.

حميد بن مسلم مى‌گويد: در همين گيرودار بوديم، نوجوانى كه چهره‌اش چون پاره ماه مى‌درخشيد، شمشير به دست و پيراهن و ردا و كفش خويش را پوشيده بود، از خيمه‌ها بيرون آمد. بند يكى از كفش‌هايش باز شده بود. عمر بن سعيد بن نفيل ازدى به من گفت: به خدا سوگند! بر او حمله خواهم كرد.

بدو گفتم: سبحان اللّه! با اين كار مى‌خواهى چه كنى؟ او را به خود واگذار، همان سربازانى كه با او درگيرند و كسى را از آن‌ها زنده نگذاشته‌اند، برايش كافى است.

وى در پاسخ گفت: به خدا! حتما بر او حمله‌ور خواهم شد و چنين كرد و با شمشير بر او يورش برد و فرق مباركش را شكافت و جوان به صورت روى‌