مجلس فرمايشى نباشد. يك مجلسى نباشد كه به قول محمد رضا خان ليستش را مى‌نوشتند و مى‌دادند مى‌گفتند اينها را! خود اين اقرار كرد كه ليست را مى‌نوشتند. منتها مى‌خواست براى خودش تعريف درست كند، پدرش را تكذيب مى‌كرد! براى حالاى خودش تعريف درست كند ... جلوترِ خودش را خراب مى‌كرد كه ليست را مى‌فرستادند ...

از سفارتخانه‌ها؛ و ما هم مجبور بوديم كه همان ليست را، وكلا را همان طورى تعيين بكنيم. اين چيزى بود كه اقرار كرد خودش! منتها او مى‌خواست بگويد كه حالا ديگر اين جور نيست. و حال آنكه بدتر بود!

وظيفه ملت در خنثى كردن توطئه‌ها

حالا يك مملكتى هست كه نصف راه را، بلكه كمتر از نصف را ما رفتيم. و البته اين قدرتهاى بزرگ كه مانع بودند اصولش از بين رفته است؛ و ريشه‌هايش مانده است؛ كه اين هم با دست شماها بايد از بين برود. اين توطئه‌ها را شما ملت بايد بشكنيد. هم بانوان مكلفند، هم آقايان مكلفند كه بشكنند اين را. بعد كه اين ريشه‌ها از بين رفت و موانع از بين رفت، آن وقت وقت اين است كه سازندگى پيش بيايد. يعنى اين تا آنجايى كه بايد اين دولت موقت كارش را بكند بكند؛ و بعد مجلس بيايد در كار و قضيه سازندگى. اميد اينكه مجلس هم براى ما كار بكند صحيح نيست. مجلس هم يك چند صد نفرند؛ ازشان كارى نمى‌آيد. بايد همه قشرها براى خودشان تكليف فرض كنند، بگويند ما موظفيم. همان طورى كه هر آدمى خودش موظف مى‌داند كه بچه خودش، و اطفال خودش را اداره كند و مى‌رود دنبال اينكه اداره كند او را، اين احساس بايد در ما پيدا بشود كه اين مملكت عائله ما هستند و خانه ماست؛ اين خانه را بايد صاحبخانه‌ها درستش بكنند. صاحبخانه هم يكى نيست، دو تا نيست؛ همه‌اند. اين طور نيست كه صاحبخانه‌اى داشته باشيم. همه ملت است و همه كشور. همه كشور مال همه ملت است. اينها بايد خودشان بنشينند درستش بكنند و بايد همه با هم دست به هم بدهيم؛ و الآن وقت اين نيست كه ما اشكال كنيم به اين طرف و آن طرف، اشكالى كه شما مى‌كنيد من هم دارم؛ خودشان هم‌