كرده و جاى شما خراب است؟ الآن مسئله خانه‌سازى [...] همه اقشار ملت- على السوا كسانى كه مستمندند و خانه دار نيستند- برايشان خانه‌سازى مى‌شود. آن وقت كه راهسازى بشود، براى همه كشور مى‌شود؛ آن وقتى كه اينها بتوانند دارو برسانند، طبيب برسانند- عرض بكنم- دانشگاه درست كنند. اينها محتاج به يك مهلتى است. بله، اگر اين خانه خرابها رفته بودند و خزينه مملكت سر جايش بود، آن وقت مى‌گفتيم به دولت، كه خوب، شما كه پول داريد و خزينه داريد، يا اللَّه، چرا نمى‌كنيد؟ اما تهى كردند خزينه را، بردند همه را؛ دزديدند، غارت كردند؛ خودشان و آن بستگانشان بانكها را خالى كردند، همه چيز ما را بردند و ما را به اين حال فلاكت نشاندند. لكن من اميدوارم كه به خواست خدا و به عنايتى كه خدا به اين مملكت دارد، به اين مملكت اسلامى دارد، با خواست خدا، با همت همه برادرها، همه اقشار، اين اشكالات رفع بشود، با يك مهلتى. بايد ما همه صبر كنيم و مهلت به ما داده بشود.

مسئله شوراها

اما قضيه اينكه كارهاى هر كسى به خودش بايد [...] هر جايى به خودش، اين جزء برنامه‌هاى اسلام است، و بناى ما هم بر همين هست. نه تنها شما، هر جا، در هر استانى، در هر جايى كه هست، همان طورى كه از اول قانون هم همين معنا بوده است، بايد شوراهاى ولايتى باشد. اينها بايد بشود، و مى‌شود و درصدد هستند. الآن مشغول طرح‌ريزى آن هستند كه شما براى خودتان، مسائل خودتان باشد. انتخابات مال خودتان باشد؛ خودتان انجام بدهيد. كارهايتان محول به خودتان باشد. نه تنها شما؛ خراسان هم همين طور، اصفهان هم همين طور، همه جا همين طور. اين شوراها بايد همه جا باشد و هر جايى خودش اداره كند خودش را. اين، هم براى ملت خوب است، هم براى دولت خوب است. دولت نمى‌تواند همه جا را خودش تحت نظر بگيرد؛ وقتى محول كرد كار را به خود مردم، مردم در منطقه‌اى كه هستند براى خودشان دلسوزتر هستند، بهتر اطلاع دارند به احتياجات خودشان. اينها يك برنامه‌هايى است كه در دست اجراست. گمان نكنيد كه‌