مقدارى‌اش را آن پدر برد، يك مقدارى‌اش را اين پسر! بانكهاى ما را خالى كردند و رفتند، ملت را فقير گذاشتند و رفتند، نفت ما را سالهاى طولانى دادند به امريكا و پول نگرفتند؛ يعنى براى امريكا پايگاه درست كردند. اينها عوض پول نفت- كه بايد پول به ما بدهند- اسلحه دادند! اسلحه‌هايى كه به درد خود امريكا مى‌خورد، و نه به درد ما. اين يك توطئه‌اى بود بين اين مرد، اين مرد خبيث، اين مرد خائن، به امريكا كه نفت مى‌داد- آن هم آن طور زياد- و در ازاى آن بايد پول بدهد يا اسلحه‌اى كه به درد ما بخورد بدهد، در قبال آن يك اسلحه‌هايى اينها فرستادند، براى خودشان پايگاه درست كردند مقابل شوروى؛ به اسم اينكه ما داريم پول نفت را مى‌دهيم براى اينكه صداى شوروى درنيايد، اينها اسلحه دادند؛ اسلحه‌هايى كه به درد خودشان مى‌خورد! يعنى ايرانى‌ها نمى‌توانستند استعمال كنند اين اسلحه‌ها را؛ تخصص نداشتند. براى خودشان پايگاه درست كردند. پايگاههايشان الآن هم هست در ايران.

آبادى خرابيها با همت ملت‌

الآن كه شما اين سد را به همت خودتان و به بركت اسلام شكستيد، پشت اين سد يك خرابه است. نه كردستان خراب است؛ لرستان هم خراب است، خوزستان هم خراب است، بلوچستان هم خراب است، خراسان هم خراب است؛ همه خراب است. اين خرابه را كى بايد آباد بكند؟ اين خرابه را دولت مى‌تواند تنها؟ نه، دولت همچو بودجه‌اى ندارد؛ نمى‌تواند. ملت هر قشرش مى‌تواند؟ نه. اما همت ملت، همه با هم، اجتماع با هم و همه اتكا به خدا، اتكا به قرآن كريم. همه با هم بايد قيام بكنيم. همه با هم تشريك مساعى بكنيم، تا اين خرابه را آبادش كنيم. شما خيال نكنيد كه دولت توجه ندارد به كردستان؛ دولت نمى‌تواند. الآن گرفتاريهايى براى دولت گذاشته‌اند كه هر جاى مملكت را كه ملاحظه مى‌كنيد، همين گرفتاريهايى را كه شما داريد آنها هم دارند. دولت نه اينكه نخواهد توجه بكند؛ دولت مى‌خواهد. شب و روز اينها در كار هستند؛ من اطلاع دارم شب و روز اينها در زحمت هستند و مى‌خواهند اين خرابه را آبادش كنند؛ لكن خرابى‌