مى‌دانند؛ اين رمز پيروزى است. آنها كه مادى هستند و ماديگر، آنها هر گز شهادت را نمى‌خواهند ولى جوانان ما شهادت را سعادتِ خودشان مى‌دانند، اول راحتِ خودشان مى‌دانند. اين رمز پيروزى بود. آنها كه گمان كردند مى‌توانند در اين برهه از زمان بين جوانان من، بين جوانان ما، بين عزيزان ما اختلاف بيندازند در اشتباهند. جوانان ما همه به اسلام متوجهند؛ همه با ايمان راسخ به پيش مى‌روند.

همه با هم در راه سازندگى‌

ما قدمهاى بعدى خيلى داريم. بايد همه با هم- همه اقشار با هم- اين خرابه‌اى كه براى ما گذاشته‌اند آباد كنيم. اين بدبختها ايران را خراب كردند؛ به اسم «تمدن بزرگ» تمام آثار تمدن را از ايران كنار زدند؛ با اسم «اصلاحات ارضى» كشاورزى ما را از بين بردند؛ فرهنگ ما را از بين بردند؛ ارتش ما را وابسته كردند؛ ملت ما را ضعيف كردند؛ تمام مخازن ما را بردند و در خارج براى خودشان پاركها درست كردند؛ و ان شاء اللَّه از آنها پس مى‌گيريم.

اين خائنين، يك مملكت آشفته، يك مملكت خراب براى ما گذاشتند؛ مملكتى كه كارگرش فقير، كشاورزش فقير، كاسبش فقير؛ مملكتى كه در حومه تهران، متصل به تهران، خودِ تهران محله‌هاى «زاغه‌نشين» دارد، بدبخت دارد؛ اينها را براى ما گذاشتند.

كسى نمى‌تواند ايران را به تنهايى، قشرى نمى‌تواند به تنهايى، اين خرابه را آباد كند. دولت نمى‌تواند، روحانيت نمى‌تواند، بازارى نمى‌تواند، دهقان نمى‌تواند، كارگر، كارمند نمى‌توانند لكن «همه» مى‌توانند؛ همه با هم:

يَدُ اللَّهِ مَعَ الجَمَاعة [١]؛

جماعتها وقتى كه با هم شدند كارها انجام مى‌گيرد. ديديد كه با وحدت كلمه و اجتماع و اتكال به خدا اين سد بزرگ را شكستيد؛ الآن هم با اتكال به خدا و وحدت كلمه اين خرابه را بايد آباد كنيد.

شما كه در مرزها هستيد، در گمركات هستيد، به حد خودتان بايد عمل كنيد و آنها كه در مراكز هستند به مقدار خودشان؛ نه شما بايد انتظار داشته باشيد كه يك قشر- دولت-

[١] حديث نبوى، صحيح ترمذى، ج ٣، ص ٣١٦، حديث ٢٢٥٦: «دست خداوند با جماعت است».