صحيفه امام - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ١٩٨ - معماى لا ينحل

اسلامى شركت بكنند و آن معنايى كه در ايران تحقق پيدا كرد- كه آن حقيقتْ فداكارى در راه اسلام و وحدت همه اقشار ملت براى پيشرفت مقاصد اسلام است- اين در همه ملتها ان شاء اللَّه حاصل بشود. و اگر همچو وحدت كلمه‌اى با يك همچو مقصد بزرگى كه اقامه عدل است در اين كشورها، در كشورهاى پهناور اسلام پيدا بشود قدرت عظيمى است كه هيچ قدرت و ابرقدرتى در مقابل آن ايستادگى نمى‌تواند بكند.

[مترجم: راجع به اينكه شما از دولت فلسطين تأييد كرده‌ايد و خواهان حق آنها هستيد.].

و اما راجع به تأييد ما از فلسطين و انزجار ما از اسرائيل؛ اين تازگى ندارد. ما از قريب بيست سال پيش از اين تا حال، راجع به اين مسائل بحث و گفتگو كرديم و دولتهاى عربى را و ساير مسلمين را در اين راه نصيحت كرديم كه راجع به اين مسائل با هم تشريك مساعى بكنند؛ اگر ... دُوَل عربى- كه جمعيتهاى زياد و گروههاى زيادى دارند- اينها با هم اتفاق داشتند اين مصيبتها براى فلسطين و براى قدس پيش نمى‌آمد. لكن مع الأسف دولتهاى عربى به نصايح ما گوش نكردند و با اختلافاتى كه بين خودشان دستهاى اجانب ايجاد كردند توجه نكردند؛ و اين اختلاف الآن هم موجود است و روزافزون مى‌شود. مِن جمله اين اختلافى كه به واسطه قراردادى كه بين مصر و اسرائيل پيدا شد به دست اجانب، [١] اين اختلافات بين مسلمين و بين دوَل اسلام دامن‌زد، از باب اينكه رشد سياسى بين اينها نيست، نتوانستند حل مسائل را بكنند و تن در دادند به يك همچو امر بزرگى. يك همچو خيانتى كه دنبال آن اختلاف بين مسلمين و اختلاف بين دوَل اسلامى بيشتر شد، و موجب تأسف شديد ماست.

معماى لا ينحل‌

و اما راجع به آقاى صدر؛ [٢] ما از آن وقت كه نجف بوديم و اين قضيه واقع شد تا وقتى كه پاريس رفتيم و بعد هم به ايران آمديم، دنبال اين قضيه بوديم. آقاى صدر در

[١] اشاره به قرارداد كمپ ديويد.

[٢] آقاى موسى صدر (رهبر شيعيان لبنان) در سفر به ليبى به طور مرموزى ناپديد شد.