صحيفه امام - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ٣٥٨ - ملتهاى جهان در كنار انقلاب ايران

يك نوكرشان قدردانى نكرده‌اند. قدردانى از يك نوكرى كه همه ذخاير ما را تقديم امريكا كرده اين است كه اظهار تأسف بكنند.

ملتهاى جهان در كنار انقلاب ايران‌

بايد ديد كه مظلومها چه مى‌گويند. بايد ببينيم كه ملت امريكا چه مى‌گويند. دولت امريكا معلوم است: شكست خورده و زخمى است، مار زخمى است و شكست خورده، سناى امريكا شكست خورده، آن اظهار تأسف مى‌كند؛ بايد ديد كه خود ملت امريكا چه مى‌گويند. آنها هم همين منطق را دارند؟ آنها ندارند اين منطق را. ملتها اين جور نيستند. بايد ديد كه ملتهاى مظلوم چه مى‌گويند نظر ملت مظلوم نسبت به اشخاصى كه اعدام شده چه است. [براى‌] سناى امريكا كه تا حالا قتل و غارتى واقع نشده بود، همه‌اش نفع بود، در مقابل اينكه همه‌اش براى او نفع بود و حالا آنهايى كه نفع رسان هستند و از بين رفته‌اند البته [جاى‌] تأسف است؛ اما بايد ديد كه آنهايى كه تحت ظلم واقع شده‌اند، ملتهايى كه تحت ظلم و ستم واقع شده‌اند، يا از ناحيه امريكا يا از ناحيه شوروى يا از ناحيه انگلستان و يا از ناحيه حكومتهاى خودشان كه دست نشانده آنهاست، اينها در اين مسائل چه مى‌گويند. بايد ديد مظلوم در اين مسائل چه مى‌گويد، نه ظالم. ظالم هميشه مى‌خواهد كه ظلم بكند؛ عمالش ظلم بكنند. مظلومهاى عالم يا آنهايى كه انسانند چه مى‌گويند. آن دست نشانده‌هاى آنها- البته اقشار مختلفه دست نشانده هست: سنا از يك طرف هست؛ و نمى‌دانم، آن جمعيات حقوق بشر از يك طرف هست؛ و اين جمعيتهايى كه خودشان درست كرده‌اند براى بازى دادن مردم آنها همه متأسفند. ما مى‌دانيم كه همه متأسفند. آنها بايد عزا بگيرند براى اينكه مى‌دانند چه از دست داده‌اند. نوكرها را از دست داده‌اند، چه نوكرهايى! در كشتن هويدا اظهار تأسف زياد بود. بايد ديد كه كى اظهار تأسف كرده. آنهايى كه اظهار تأسف كردند با چه منطق اظهار تأسف زياد كرده‌اند. يك كسى كه سيزده سال نخست وزير ايران بود و همه كارها با امر نخست وزير بايد بشود، و همه اين كشتار با امر نخست وزير شده است، آن وقت يك ملت مظلوم دستش به اين آدم رسيده‌