صحيفه امام - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ٥٤ - عنايات غيبى الهى در انقلاب

سخنرانى [در جمع فرهنگيان رفسنجان (عوامل پيروزى- اهميت كار فرهنگى)]

زمان: ٢٩ فروردين ١٣٥٨/ ٢٠ جمادى الاول ١٣٩٩

مكان: قم‌

موضوع: عوامل پيروزى- كارشكنى گروهكها- اهميت فرهنگ‌

حضار: گروهى از فرهنگيان رفسنجان‌

بسم اللَّه الرحمن الرحيم‌

عنايات غيبى الهى در انقلاب‌

اين حقيقتى است كه بايد اعتراف كرد كه قلعه محكمى بود كه احتمال فتح آن [نمى‌رفت‌] [١] و فتح شد. و دژ عظيمى بود كه احتمال شكستن آن نمى‌رفت و شكسته شد. ملتى با نداشتن هيچ ابزار و ساز و سلاح بر ابرقدرتها و بر قدرت شيطانى كه تا دندان مسلح بودند غلبه كرد. لكن اين من نبودم كه اين غلبه را نصيب شما كرد، اين خداى تبارك و تعالى بود. من در پاريس كه بودم و مى‌شنيدم كه تمام مردم بلاد- از آن اقصا بلاد [٢] تا مركز، از دهات كوچك تا شهرستانهاى بزرگ- همه با هم متحد شدند و همه يك كلمه مى‌گويند و آن اينكه «سلسله پهلوى نه و جمهورى اسلامى آرى»، من آنجا اين طور فهميدم كه اين دستْ، دستِ غيب است؛ انسان نمى‌تواند اين وحدت را تحصيل كند. انسانها شعاع فعاليتشان محدود است؛ ممكن است يك شهر را يا يك استان را، به وحدت كلمه برساند، ممكن است كه يك گروه از مردم را وحدت كلمه درشان ايجاد كند لكن يك كشور سى و چند ميليونى با اختلاف گروهها، با اختلاف آمال و آرزوها، با اختلاف فهم و شعور آنها، همه با هم مجتمع شدند و همه با هم دست به هم دادند و يك مطلب را خواستند. اين نيست الّا اينكه دستِ غيبى در كار است: خداى تبارك و تعالى به وسيله امام زمان- سلام اللَّه عليه- [اين تحول را در مردم پديد آورد]. از آن وقت يأس در من هيچ وقت نبوده است؛ از آن وقت بسيار اميدوار شدم كه اين مطلب‌

[١] اصل: نمى‌شد.

[٢] دورترين شهرها.