صحيفه امام - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ٣٥٦ - توقع بيجا از امريكا

كنند از اين نهضت، خوب، «اين نهضت چه كرد! يكى از حرفهايش ... [عملى‌] شد!؟ خوب، اين دولت چه كرد براى شما؟ چه مى‌كند براى شما؟ اين هم دولت اسلامى! باز هم شما همان وضع سابق را داريد!» نه اينكه اينها ندانند مسأله را، مى‌دانند مسأله را، غرض دارند. مى‌خواهند نشود مطلب مى‌دانند كه تا حالا چه شده. اين چيزى كه شده است [در] دنيا سابقه نداشته است. قدرتى را شكست داده‌اند كه امكانش پيش مردم، پيش دولتهاى خارج، پيش متفكرين خارج [نبود] برايشان تصورش نمى‌شد كه همچو چيزى بشود؛ همه غير ممكن مى‌دانستند.

مى‌دانند كه آن دستگاه ظلم كه همه جا، در اعماق مملكت ما اين همه دستشان دراز بوده و همه ظلم مى‌كردند. مى‌دانند اين را كه آن ظلمها تمام شد؛ الآن كسى نيست كه به مردم ظلم بكند. آنكه هست اين است كه ظالمها را مى‌گيرند، آنهايى كه ظلم كرده‌اند مى‌گيرند، محاكمه مى‌كنند. اما كسان ديگر را الآن كارى ندارند. آزادند. ما الآن در اين مجلس آزاد نشسته‌ايم با هم صحبت مى‌كنيم، در صورتى كه قبلًا امكان نداشت. يك همچو مجلسى هيچ امكان نداشت. اينها مى‌دانند كه خيلى كار شده، لكن نمى‌خواهند بعدها بشود. متأسفند از اينكه شده است. تأسفشان براى اين است كه دست اربابها كوتاه شده است.

توقع بيجا از امريكا

در يكى- دو روز پيش از اين، در روزنامه بود كه سناى امريكا به اتفاق آرا اين اعدامهايى كه در ايران شده است محكوم كردند. آن هم كه طرح داده يكى از دوستان اسرائيل است و خودش هم از صهيونيستهاست! [١] خوب، معلوم است كه سناى امريكا بايد محكوم كند ما را؛ شكى ندارد! ما مى‌دانيم كه اينها ما را محكوم مى‌كنند. دولت امريكا هم ما را محكوم مى‌كند، منتها حرفش را نمى‌زند. مجالس امريكا هم ما را محكوم‌

[١] ياكوب جاويتس (سناتور صهيونيست امريكايى)، وى طرح محكوميت ايران را به سناى امريكا تسليم كرد و براى تصويب آن تلاش گسترده‌اى به عمل آورد.