پيشرفتى بكنند و اسلام را به پيش ببرند و كشور را نجات بدهند، به آن چيزهايى كه مربوط به خودشان بود، احتياجاتى كه داشتند، هيچ توجه نداشتند؛ براى اينكه در راه بودند. نظير يك قافله‌اى كه حركت مى‌كند از يك محلى به محل ديگر؛ مادامى كه توى راه است خستگى را نمى‌فهمد، دارد مى‌رود؛ وقتى كه رسيد به آن محلى كه منزل است، آن وقت خستگى را ادراك مى‌كند؛ كم كم تنبل مى‌شود. اين نهضتى كه با وحدت كلمه همه اقشار ملت ما و توجه و ايمان به خداى تبارك و تعالى پيشرفت كرد و تا اينجا رسيد نبايد ما خيال بكنيم كه ما ديگر تمام شد كارمان؛ پيروز شديم. اين توهّم پيروزى براى ما سستى مى‌آورد. وقتى انسان اعتقاد [پيدا] كرد كه ديگر كار تمام شده است مثل قافله‌اى است كه به منزل رسيده است؛ ديگر نمى‌تواند پا شود يك نيم فرسخ هم راه برود، ديگر مى‌افتد. ما بايد توجه داشته باشيم به اينكه ما الآن هم بين راه هستيم؛ مراحلى داريم كه طى كنيم. و مهمش اين ريشه‌هاى گنديده‌اى است كه در كشور ما الآن موجود است؛ آن توطئه‌هايى كه در پس پرده الآن مى‌شود.

مسئوليت سنگين آحاد ملت‌

الآن اين طور نيست كه اينها بتوانند كارى بكنند؛ نمى‌توانند؛ ملت همه باهمند؛ لكن اگر از ما سستى و از آنها تجمع، ما رو به سستى برويم آنها رو به توطئه بروند، كم كم آنها عددشان زياد مى‌شود و عدد ما تحليل مى‌رود؛ و ممكن است يكوقت خداى نخواسته نهضت شكست بخورد. و من به شما برادرها عرض مى‌كنم كه اگر اين نهضت شكست بخورد، ايران تا آخر، تا آخر، ديگر تحت ذلت و تحت رنج است. يك همچو نهضتى در طول تاريخ يكدفعه اتفاق مى‌افتد. در تاريخ ايران نمى‌توانيد پيدا بكنيد. يك همچو نهضتى تاريخ نشان نداده است. يك همچو نهضتى كه در ايران در ظرف اين يكى- دو سال واقع شده، اگر اين نهضت خداى نخواسته فرو بنشيند و به نتيجه نرسد و سستى پيدا بكند، اين معنايش اين است كه تا آخر ديگر ملت ايران، نسلهاى آتيه شما هم، تحت رنج و عذاب و اختناق و وابستگى به دولتهاى بزرگ بايد باشد. از اين جهت، الآن به دوش‌