صحيفه امام - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ١٨٦ - غلبه اجانب، بزرگترين منكر

كه برادران را از هم جدا كردند، و ملتهاى مختلف ساختند، و چيزهايى كه در صدر اسلام مطرح نبود، مطرح مى‌كنند تا جدا شوند و ضعيف شوند. بدتر از اين، مشكل حكومتهاست. در زمان عثمانى، كه مسلمين حكومت نسبتاً قوى داشتند، و قدرتى بود كه گاهى با ژاپن و با شوروى مبارزه مى‌كرد و غلبه مى‌كرد، مع الأسف به واسطه همين كه اجانب از اين وحدت مى‌ترسيدند، وقتى در جنگ اول جهانى غلبه كردند، حكومت عثمانى را تكه تكه كردند و هر كس را بر جايى گماردند، و كوشيدند اين حكومتها با هم دشمن شوند؛ زيرا مى‌دانستند كه مسلمين با اين خزائن و اين جمعيت اگر متحد شوند، براى امريكا و براى غرب حظى نيست؛ و شايد مسلمين آنها را تهديد مى‌كردند، از اين جهت حكومتها را با هم بد كردند؛ و اينها مأمورين آنها بودند.

غلبه اجانب، بزرگترين منكر

امروز خطر بزرگترى است. سابق از وحدت مسلمين مى‌ترسيدند، ولى مسئله‌اى علمى بود و نه عينى؛ امروز كه ايران به اعتماد خدا نهضت كرد، اينها يافتند و احساس كردند، در عين [حال‌] ديدند كه ملتى با نداشتن اسلحه و با قدرت اسلام و ايمان و وحدت كلمه، غلبه كردند بر شياطين كه داراى همه [تجهيزات‌] بودند؛ داراى اسلحه‌هاى مدرن بودند، و دولتهاى بزرگ مثل امريكا و انگلستان پشتيبانى‌شان كردند، نتوانستند شاه را نگه دارند. اينها وحدت كلمه را احساس كردند. پيشتر علمى بود، و الآن وجدانى و لمس. از اين رو الآن قواى خودشان را بيشتر بسيج كردند تا اختلاف در ايران ايجاد كنند. در كردستان، در بلوچستان، در بين خوزستان، به بهانه‌هايى مى‌خواهند اختلاف بيندازند. و همين معنا باعث اين است كه اينها كوشش كنند بين برادران اسلامى وحدت كلمه حاصل نشود، به اينكه حكومتها را وادار كنند كه به مبارزه هم بروند، و طرفداران خود را در [١] كشورهاى اسلامى بگمارند. مشكل بزرگ، حكومتهاى ماست كه نمى‌گذارند وحدت حاصل شود؛ و آنها مى‌خواهند منافع خودشان را تأمين كنند.

[١] اصل: به.