كه هر چه بر خلاف قانون اسلام باشد قانون نيست و قانون بايد موافق با قوانين اسلام باشد، هست. و هر قانونى كه در ايران قانون اساسى كه در ايران بخواهد قانونيت داشته باشد، نمى‌تواند قانونى باشد كه بر خلاف گفته پيغمبر اسلام، بر خلاف گفته قرآن باشد. پس آزادى- كه گفته مى‌شود كه مطبوعات آزادند، بيان آزاد است- معنايش اين نيست كه مردم آزادند كه هر كارى مى‌خواهند بكنند؛ مثلًا آزادند دزدى بكنند، آزادند به فحشا بروند، آزادند مراكز فحشا درست كنند. اين آزادى آزادى غربى است- البته به استثناى دزدى‌اش- اين آزادى غربى [است‌] كه هر كس هر كارى دلش مى‌خواهد بكند و لو اينكه فحشا باشد، و لو اينكه يك كارهايى باشد ناشايسته. اين طور آزادى در ايران نمى‌تواند باشد. آزادى در حدود قانون بايد باشد. قوانين اسلام را بايد ملاحظه كرد؛ در چهارچوب قوانين اسلام، در چهارچوب قانون اساسى، بيانْ آزاد و بحثْ آزاد. اين اشتباهى است كه مى‌كنند.

آزادى يا بى‌بند و بارى؟!

اينهايى كه فرياد از آزادى مى‌زنند، اينها غربزده‌اند؛ آزادى غربى مى‌خواهند. اينها كه دم از دمكراتيك مى‌زنند، اينها همان دمكراتيك غربى را مى‌خواهند، آزادى غربى را مى‌خواهند؛ يعنى بى‌بند و بارى. در غرب هر چه شده است، ما هم بايد تَبَع آنها باشيم! اينها جزو غربزده‌ها هستند. روزنامه‌ها آزادند مطالب بنويسند، مسائل بنويسند اما آزاد هستند كه اهانت به- مثلًا- مقدسات مردم بكنند؟! آزادند كه فحش به مردم بدهند!؟ آزادند كه تهمت به مردم بزنند؟! همچو آزادى نمى‌تواند باشد. آزادى توطئه نمى‌تواند باشد. اگر يك روزنامه‌اى فرضاً- من نمى‌خواهم يك روزنامه‌اى را بگويم اين طور است اگر يك روزنامه‌اى توطئه بر ضد مسير ملت مى‌خواهد بكند با نوشتن چيزهايى كه بر خلاف مسير ملت است و با ننوشتن چيزهايى كه بر مسير ملت است، اگر بخواهد توطئه بكند و راهى برود كه دشمنهاى يك ملت آن راه را مى‌روند، ترويج بكند از كارهاى دشمنهاى يك ملتى، بنويسد چيزهايى كه مربوط به دشمنهاى يك ملت است، اگر