پيام قرآن - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣٣٩ - ٢٠- آيه محبّت

٢٠- آيه محبّت‌

در آيه ٩٦ سوره‌ «مريم» مى‌خوانيم: انَّ الَّذينَ آمَنُوا وَعَمِلُوا الصّالحاتِ سَيَجْعَلُ لَهُمُ الرَّحْمنُ وُدّاً: «به يقين كسانى كه ايمان آورده، و كارهاى شايسته انجام داده‌اند، به زودى خداوند رحمان محبتى براى آنان (در دلها) قرار مى‌دهد».

اين آيه به خوبى دلالت دارد كه ايمان و عمل صالح سرچشمه محبوبيت در ميان توده‌هاى مردم است.

آرى ايمان و عمل صالح جاذبه عجيبى دارد كه دل‌ها را همچون آهن ربا به سوى خود جذب مى‌كند، حتّى افراد ناپاك و آلوده نيز از پاكان و صالحان لذّت مى‌برند.

در تفسير اين آيه شريفه روايات زيادى در منابع معروف اهل سنّت به وسيله راويان متعدد از شخص پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله نقل شده كه اين آيه درباره على بن ابيطالب عليه السلام است. بارها گفته‌ايم كه نزول آيه در شأن كسى به معنى آن است كه مصداق اتمّ و اكمل آن آيه، او است، و منافاتى با گستردگى مفهوم آيه ندارد.

در اينجا به سراغ منابع اسلامى مى‌رويم و گوشه‌هايى از اين روايات را مورد بررسى قرار مى‌دهيم:

در شواهد التنزيل روايات متعددى از براء بن عازب و ابورافع و جابربن عبداللَّه انصارى و ابن عباس و ابوسعيد خدرى و محمد بن حنفيه با طرق مختلف نقل مى‌كند كه اين آيه درباره على بن ابى طالب عليه السلام است كه محبت او را در دل هر فرد با ايمانى جاى داده است.