پيام قرآن - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٢٩٨ - ١٢- آيه بينه و شاهد

و «شاهد» همان جنبه اعجاز آن مى‌باشد.

در حالى كه‌ «بيّنه» بودن قرآن تنها از طريق اعجاز آن است، و قرآن بدون جنبه‌هاى اعجاز نمى‌تواند «بيّنه» محسوب شود، بنابراين‌ «بيّنه» و «شاهد» يكى خواهد بود و اين با محتواى آيه سازگار نيست.

٥- تفسير «بيّنه» به «علم يقينى باطنى پيامبر» صلى الله عليه و آله به نبوت خويش، و سپس تفسير «شاهد» به قرآن مجيد آن هم از عجائب است زيرا مفهوم واژه‌ «بيّنه» را بايد قبل از هر چيز در خود قرآن جستجو كرد، «بيّنه» در قرآن مجيد ١٩ بار، و «بيّنات» كه جمع آن است ٥٢ بار، به كار رفته، و معمولا به معنى معجزه يا كتب آسمانى و قرآن مجيد آمده است، نه به معنى علم باطنى فطرى ضرورى.

بنابراين اگر بخواهيم تكلفات را كنار بگذاريم، «بيّنه» در آيه فوق به معنى قرآن است كه معجزه جاويدان پيامبر اسلام صلى الله عليه و آله مى‌باشد، و «شاهد» به معنى شخصى غير از پيامبر صلى الله عليه و آله است كه گواهى بر حقانّيت آن بدهد، امّا آنها كه از اين تفسير كه به حقانيّت مذهب شيعه منتهى مى‌شود، وحشت دارند، حاضراند هر گونه تكلف را براى كنار زدن اين تفسير مرتكب شوند، تا پيشداورى‌هاى آنها خلاف از آب در نيايد.