فقه اهل بیت علیهم السلام - فارسی - موسسه دائرة المعارف فقه اسلامی - الصفحة ٢٠٣ - شيخ فضل اللّه نورى مواجهه عقلانيتِ «وحىْ باور» با على ابوالحسنى (منذر)

مجلس ندارند. از تمام مردم طهران پرسش كنيد ببينيد رأى داده، وكيل در مجلس دارند؟! يا از اين وكلاى حاليه خبر دارند»؟ علاوه، «وكيل مسلمان، مسلمان بايد باشد. وكيل خارج از ملت اسلامى به درد ما نمى‌خورد و امور ما را نيز اصلاح نمى‌كند. ما جماعت، بلكه بيشتر اهل طهران اين وكلا را نمى‌خواهند؛ اما نه تمام وكلا را، بلكه هفت الى هشت نفر هستند كه از متّهمى گذشته، مسلمان نيستند. خود شما آنها را مى‌شناسيد. اين جماعت حاضرند كه آن هشت نفر، وكيل همه اهل طهران نباشند؛ مُدَلَّل و ثابت نمايند كه اين اشخاص مذكور، خارج از طريقه اسلامى و باعث انقلاب و هرج و مرج و مُخل آسايش مسلمان هستند.... (٨٧)

كسى كه انتقادش متوجه نحوه انتخاب وكلاى مجلس و عدم آشنايى مردم با آنان است، قاعدتاً با «اصل انتخابات» و نحوه كار مجلس (كه پشتوانه مصوَّبات آن، غالباً «رأى اكثريت» است) مخالفتى ندارد، و الاّ بايد به گونه‌اى ديگر و با ادبيّاتى متفاوت، سخن بگويد.

٣. مى‌دانيم كه در هر مجمع و گروهى ممكن است بين اعضا، اختلاف نظر به وجود آيد و نظر يك فرد ـ هر چند بزرگ ـ در يك يا چند موضوع، در برابر نظر ديگران قرار گيرد. كسانى كه طرح همكارى‌هاى گروهى و جمعى را در يك حزب يا انجمن مى‌ريزند، حتماً بايد اين احتمال را در نظر گرفته و براى آن چاره‌اى بينديشند؛ چاره‌اى كه نوعاً به «ترجيحِ» نظر جمع بر فرد مى‌انجامد (و حكم به ترجيح نظر اكثريت بر اقليت نيز در همين راستا قرار دارد).

اتفاقاً شيخ و يارانش نيز به احتمال وقوع اين گونه اختلافات در بين جمع همفكران و همرزمان خويش واقف، و به اصل ترجيح جمع بر فرد، تن داده بودند. شاهد اين امر، عهدنامه‌اى است كه به عنوان ميثاق اُخُوَّت و پايدارى بين شيخ و