قول هفتم: همان قول چهارم است با اين تفاوت كه اگر پس از زوال به سفر رود، روزه خود را تمام مى‌كند و قضاى آن را نيز به جا مى‌آورد. اين نظر از ابن حمزه نقل شده است. (٧)

قول هشتم: همان قول چهارم است با اين تفاوت كه اگر پس از زوال به سفر رود، روزه خود را تمام مى‌كند و تنها در صورت تبييت نيّت ، قضاى آن را نيز به جا مى‌آورد. اين قول به نقل از شيخ طوسى در «النهايه» آمده است. (٨)

قول نهم: نظر مؤلف وسائل الشيعه است مبنى بر ملاك‌دانستن يكى‌از دو امر، يعنى يا تبييت نيّت و يا خروج پيش از زوال و در غير اين دو صورت، افطار جايز نيست. (٩)

(٤) المبسوط في فقه الإمامية، ج١، ص٢٨٤.
(٥) مستند الشيعه، ج٢، ص١٢٤؛ مستمسك العروة الوثقى، ج٨، ص٤١٥؛ مدارك الأحكام في شرح شرائع الإسلام، ج ٦، ص٢٨٧؛ تهذيب الأحكام، ج٤، ص٢٢٧؛ الاستبصار فيما اختلف من الأخبار، ج ٢، ص ٩٨.
(٦) مدارك الأحكام في شرح شرائع الإسلام، ج ٦، ص٢٨٦.
(٧) الوسيلة إلى نيل الفضيلة، ص ١٤٩.
(٨) النهاية في مجرد الفقه و الفتاوى، شيخ الطوسى، ص١٦٢.
(٩) وسائل الشيعه، ج١٠، ص١٨٥ (از عنوان باب ٥ از ابواب من يصحّ منه الصوم چنين برداشت مى‌شود).