قال: سألت أبا إبراهيم(ع) عن الرجل يكون له الولد فيغيب بعض ولده فلا يدري أين هو و مات الرجل، كيف يصنع بميراث الغائب من أبيه؟ قال: يعزل حتى يجيء. قلت: فعلى ماله زكاة؟ قال: لا، حتى يجيء. قلت: فإذا هو جاء، أيزكّيه؟ فقال: لا حتى يحول عليه الحول في يده؛ (٨)

از امام كاظم(ع) در باره شخصى پرسيدم كه فرزندانى دارد و يكى از آنان غايب مى‌شود و نمى‌داند كجاست، شخص از دنيا مى‌رود، با ميراثى كه فرزند غايب از پدر مى‌برد چه بايد كرد؟ حضرت فرمودند: كنار گذاشته مى‌شود تا باز گردد. عرض كردم: آيا به مالش زكات تعلق مى‌گيرد؟ فرمود: نه، تا زمانى كه بر مى‌گردد. عرض كردم: هنگامى كه برگردد بايد زكات مال را بپردازد؟ فرمود: نه تا زمانى كه يك سال بر مال در دست وى بگذرد.

چنان كه پيداست در اين روايت دو سؤال مطرح شده است كه يكى پيرامون حكم ارث وارث غايب و ديگرى پيرامون تعلق زكات به مال اوست. امام(ع) در پاسخ به سؤال دوم فرموده‌اند: «تا زمانى كه شخص غايب است، زكات به مال او تعلق نمى‌گيرد، بلكه لازم است كه پس از بازگشت او، مال به مدت يك سال در دست او باقى بماند».

(٨) وسائل الشيعه، ج٩، باب ٥ از ابواب من تجب عليه الزكاة، ح٢، ص٩٤.