ثالثاً، در باب كفالت، ابتدا به كفيل مهلت داده مى‌شود تا طى آن مدت، مكفولٌ به را معرفى كند كه در صورت امتناع، كفيل حبس مى‌شود. شيخ طوسى در خلاف مى‌فرمايد:

زمانى كه شخصى كفيل براى آوردن شخصى شد و آن شخص نيز در عين غايب‌بودن، معلوم المكان بود، كفيل ملزم به احضار او است و به وى به مقدار زمان رفت و آمد جهت احضار مكفولٌ به مهلت داده مى‌شود. اگر بعد از انقضاى اين مدت حاضر نكرد، به طور دائمى حبس مى‌شود تا اينكه وى را حاضر كند يا خود فوت كند. هر كسى كه قائل به كفالت ابدان شده، قائل به اين سخن نيز شده است ... دليل ما بر اين سخن اين است كه از جمله شروط كفالت، امكان تسليم مكفولٌ به است و در عين حال، امكان حضور فرد غايب وجود ندارد، پس واجب است كه به ميزان امكان تحويل، مهلت داده شود (١٣).

همچنين صاحب شرايع مى‌فرمايد :

زمانى كه مكفولٌ عنه، غايب باشد و وقت تحويل مكفولٌ عنه فرا رسيده باشد، به مقدارى كه رفت و برگشت جهت تحويل ممكن باشد، به كفيل مهلت داده مى‌شود. همچنين اگر وقت تحويل مكفولٌ عنه فرا نرسيده باشد، پس از فرا رسيدن زمان تحويل، به وى مهلت داده مى‌شود (١٤).

(١٢) محمد حسن نجفى، جواهر الكلام، ج٢٦، ص١٤٩ .
(١٣) محمد بن الحسن طوسى، الخلاف، ج٣، ص٣٢٣ ؛ همو، المبسوط، ج٢، ص٣٣٧.
(١٤) جعفر بن الحسن حلى، شرائع الاسلام، ج٢، ص٩٧ .