فقه اهل بیت علیهم السلام - فارسی - موسسه دائرة المعارف فقه اسلامی - الصفحة ١٢٠ - تبييت نيّت سفر حيدر بهرمن
بدينسان، روشن مىشود كه اجماعى در حكم مسئله وجود ندارد و مىبايست براى دانستن حكم مسئله به روايات مراجعه كنيم .
فصل دوم: تبيين روايات مسئله
چند دسته از روايات به بيان حكم اين مسئله پرداختهاند:
دسته اول: رواياتى كه همانند اطلاق آيه كريمه دلالت دارند بر اينكه مسافر مطلقاً افطار مىكند؛ مانند صحيحه أبي بصير ليث مرادى:
روى محمد بن يعقوب، عن أبي علي الاشعري، عن محمد بن عبد الجبار، عن صفوان بن يحيى، عن عبد اللّه بن مسكان، عن ليث المرادي، عن أبي عبد اللّه(ع)، قال: إذا سافر الرجل في شهر رمضان، أفطر؛ (١٠)
امام صادق(ع) فرمود: هرگاه شخص در ماه رمضان سفر كند، افطار كرده است (روزهاش باطل شده است).
دسته دوم: رواياتى كه زوال را ملاك مىدانند؛ بدين معنى كه اگر مسافر پيش از زوال خارج شود، افطار مىكند و اگر پس از زوال به سفر رود، روزه خود را كامل مىكند، چه تبييت نيّت داشته باشد، چه نداشته باشد؛ مانند صحيحه يا حسنه عبيد بن زراره از امام صادق(ع):
روى الكليني، عن عليّ بن ابراهيم، عن ابيه، عن ابن أبي عمير، عن حماد، عن عبيد بن زرارة، عن أبي عبداللّه(ع) في الرجل يسافر في شهر رمضان يصوم أو يفطر؟ قال: ان خرج قبل الزوال فليفطر وان خرج بعد الزوال فليصم، فقال: يعرف ذلك بقول عليّ(ع): «أصوم و أفطر حتى إذا زالت
(١٠) وسايل الشيعه (آل البيت(ع)، ج١٠، ص١٨٠، باب ٢ از ابواب من يصح منه الصوم، حديث ٦. كليه رجال حديث از ثقاتاند.