از سوى برخى سران تندرو مشروطه براى شمس العلماء درخواست اعدام شد، كه البته با وساطت برخى از رجال فاضل مشروطه (مثل مرحوم سيد نصراللّه‌ تقوى) از اعدام وى جلوگيرى شد (٤١) و تا پايان عمر، به صورت منزوى و خانه‌نشين زيست. (٤٢)

در مورد روابط شيخ نورى با حاج نجم الدوله (رياضيدان و منجّم نامدار و دانشمندِ ذوفنونِ عصر قاجار) نيز درخور ذكر است است كه به گفته مطلعين: شيخ، در علم هيئت و نجوم، از وى بهره مى‌برد و متقابلاً به ايشان درس كلام مى‌داده است. افزون بر اين، حاجى نجم الدوله نوشته‌هاى جرايد و دانشمندان اروپا درباره اسلام و ايران را براى شيخ ترجمه مى‌كرد و رابط ميان شيخ و سيد جمال الدين اسدآبادى معروف بود. (٤٣)

(٤١) ر.ك: واقعات اتفاقيه در روزگار، محمدمهدى شريف كاشانى، به كوشش منصوره اتحاديه و سيروس سعدونديان، نشر تاريخ ايران، تهران ١٣٦٢، ٢/٤١٢ـ ٤١٨؛ انقلاب مشروطيت ايران، ادوارد براون، ترجمه مهرى قزوينى، انتشارات كوير، تهران ١٣٧٦، ص ٣٤٢.
(٤٢) دوستعلى معير كه در جمادى الاول ١٣٣٠ به خانه شمس العلماء (واقع در جنب مدرسه سپهسالار بزرگ) رفته است مى‌نويسد: «در گوشه اندرون خود خزيده بود و مدت‌ها است كه بيرون نمى‌آيد و مراوده ندارد» (وقايع الزمان (خاطرات شكاريه)، دوستعلى خان معير الممالك، به كوشش خديجه نظام مافى، نشر تاريخ ايران، تهران ٦١، ص ١٦٨).
(٤٣) چنانكه در كتاب «آخرين آواز قو» و «ديدبان، بيدار!» آورده‌ايم: آيت اللّه‌ حاج شيخ حسين لنكرانى، همرزم آيت اللّه‌ شهيد مدرس و امام خمينى، ضمن اشاره به روابط خاصّ شيخ فضل اللّه‌ با حاج ميرزا عبدالغفارخان نجم‌الدوله مى‌گفت: اوراق و نشرياتى كه در خارج كشور نشر مى‌يافت و ارتباط به اسلام و ايران داشت، به وسيله مرحوم نجم الدوله تهيه مى‌شد و همراه با ترجمه آن قسمت از آنها كه به زبان‌هاى غير شرقى نوشته شده بود، تحويل مرحوم شيخ مى‌گرديد. ضمناً شنيده مى‌شد كه حاج نجم الدوله رابطِ شيخ با سيد جمال‌الدين اسدآبادى همدانى معروف بوده‌اند. به گفته لنكرانى: براى عدم كشف اين وضع، ارتباط شيخ و نجم الدوله به شكل مجلس درس انجام مى‌يافته، او در خدمت شيخ از فقه و اصول و كلام بهره مند مى‌شده و شيخ هم علم نجوم و هيئت را كه خود در آن سابقه داشته به وسيله مباحثه با اين منجّم هَيَوى معروف، تكميل مى‌كرده است.