٢ ـ ٦ ـ١. هرگاه فردى، غير از پدر و جد پدرى، پسر و دختر صغير را تزويج كند، عقد فضولى است و متوقف بر رضايت آن دو پس از بلوغ خواهد بود. بنابر اين اگر پس از بلوغ به ازدواج راضى باشند، به سبب صحت عقد، توارث ميان آنان خواهد بود و در صورتى كه هر دو و يا يكى از آن دو ازدواج را رد كند، به سبب بطلان عقد، توارثى نخواهد بود.

٣ ـ ٦ ـ١. هرگاه شخص فضولى، پسر و دختر صغير را تزويج كند و آن دو و يا يكى از آنها قبل از بلوغ بميرد، توارثى ميان‌آنها نخواهد بود.

٤ ـ ٦ ـ١. هرگاه شخص فضولى، پسر و دختر صغير را تزويج كند و يكى از آن دو بالغ شود و عقد را اجازه دهد و ديگرى قبل از بلوغ بميرد، عقد باطل است؛ چون صحت عقد متوقف بر رضايت هر دو است. بنابراين، رضايت يكى از آن دو در صحت و نفوذ عقد كافى نيست؛ در نتيجه، زوجيّت محقق نمى‌شود و ارث هم منتفى است .

٥ ـ ٦ ـ١. هرگاه شخص فضولى، پسر و دختر صغير را تزويج كند و يكى از آن دو بالغ شود و عقد را اجازه دهد و پس از آن فوت كند، سهم ارث ديگرى كه زنده است از تركه ميّت كنار گذاشته مى‌شود؛ و اگر فردى كه زنده است بالغ شد و عقد را رد كرد عقد باطل خواهد بود، توارثى هم ميان آنها نخواهد بود و اگر عقد را اجازه دهد عقد صحيح خواهد بود و مقتضاى اطلاق، ثبوت ارث است. اما در برخى روايات وارد شده است كه ارث بردن فرد زنده، متوقف بر اين است كه قسم ياد كند كه علّت رضايتش به ازدواج، رغبت به ميراث نبوده است. در صحيح ابى عبيده حذاء روايت شده است:

سألت أبا جعفر(ع) عن غلام وجارية زوّجاهما وليّان لهما و هما غير مدركين، قال: فقال: النكاح جائز ، أيّهما أدرك كان له الخيار فإن ما تا قبل أن