فقه اهل بیت علیهم السلام - فارسی - موسسه دائرة المعارف فقه اسلامی - الصفحة ١٢٣ - تبييت نيّت سفر حيدر بهرمن

ابوبصير مى‌گويد: هرگاه پس از طلوع فجر (از منزل) بيرون رفتى و از شب نيت سفر نداشتى روزه‌ات را تمام كن و آن روز را جزو ماه رمضان بدان (قضاى آن لازم نيست).

اين روايت، افزون بر مرسله بودن، موقوفه نيز هست، زيرا ابو بصير آن را از امام(ع) نقل نكرده است. اشكال موقوفه بودن آن را اين گونه مى‌توان برطرف كرد كه نقل اين روايت توسط شخصيتى همچون صفوان، حاكى از آن است كه ابو بصير آن را از امام معصوم نقل كرده است. اشكال مرسله بودن آن را نيز با مبناى معروف مشايخ الثقات مى‌توان برطرف كرد؛ زيرا صفوان از كسانى است كه شيخ طوسى در كتاب العدة درباره آنها شهادت داده است به اينكه صفوان و امثال او جز از ثقه روايت و ارسال نمى‌كنند. (١٥)

٣. مرسله ديگرى از ابو بصير:

روى الشيخ بالاسناد السابق عن صفوان، عن سماعة أو ابن مسكان، عن رجل، عن أبي بصير، قال: سمعت أباعبداللّه‌(ع) يقول : اذا أردت السفر في شهر رمضان فنويت الخروج من الليل فإن خرجت قبل الفجر أو بعده فأنت مفطر و عليك قضاء ذلك اليوم؛ (١٦)

ابو بصير مى‌گويد: شنيدم امام صادق(ع) مى‌فرمود: هرگاه خواستى در ماه رمضان به مسافرت بروى و از شب نيت خارج شدن داشتى، خواه قبل از فجر به سفر بروى و يا پس از آن، افطار كننده محسوب مى‌شوى و قضاى آن روز بر عهده ات خواهد بود.

اين روايت مرسله است، اما مؤيدى بر روايات سابق است.