نقدها و شبهاتى كه اخبارى ها در برابر روش اجتهاد اصولى بر مى‌انگيختند، در پختگى و تقويت انديشه اصولى تأثير داشت؛ چرا كه موجب مى‌شد اصوليان از رهگذر طرح اين انتقادها و شبهه‌ها و پاسخ دادن به آنهاو ابطال آنها با روشى علمى و منطقى ، به استحكام پايه‌ها و ريشه‌هاى فكرى خود بپردازند. از سويى ديگر، دفاع علمى مكتب وحيد بهبهانى، تأثير بسيارى بر انديشه اخباريگرى گذاشت، تا آنجا كه فقيه بى مانند ايشان، شيخ يوسف بحرانى ـ چنانكه پيش‌تر اشاره كرديم ـ به اعتدال روى آورد و اجتهاد فقهى را پذيرفت و اجماع را نيز در صورتى كه كاشف از سنت باشد ـ كه مقصود از اجماع در فقه اماميه نيز همين است ـ پذيرفت و از برخى زياده روى هاى پيشگامان اخباريگرى روى گرداند.

فقيهان و محققان بزرگى در مكتب وحيد بهبهانى پرورش يافتند مانند: سيد مهدى بحرالعلوم، شيخ جعفر كاشف الغطاء، سيد على طباطبايى صاحب رياض المسائل، ميرزاى قمى، سيد محمد مجاهد، شيخ محمد شريف مازندرانى معروف به شريف العلماء، ملا محمد مهدى و ملااحمد نراقى و ديگران.

اينان نيز فقهاى بزرگى را تربيت كردند، امثال: شيخ محمد حسين تهرانى صاحب الفصول الغرويه، شيخ محمد تقى اصفهانى صاحب هداية المسترشدين فى شرح معالم الدين، شيخ محمد حسن نجفى صاحب جواهر الكلام فى شرح شرائع الاسلام.

مى‌توان گفت همه شاخسارهاى مبارك درخت فقه و فقهاى اهل بيت در دو قرن دوازدهم و سيزدهم به طور مستقيم و غير مستقيم به وحيد بهبهانى باز مى‌گردد و از اين رو به وى لقب «استاد كل» يا «استاد اكبر» داده‌اند. اين لقب در ميان فقهاى شيعه، مختص وحيد بهبهانى است.

به حق، اين فقيه بى همتا، پرچم دعوت به روش اصولى در اجتهاد را برافراشت و با تأليف كتاب و تدريس و برگزارى مناظرات علمى خود در نجف و بهبهان و كربلا به مقابله با اخباريان پرداخت. او سى سال در بهبهان اقامت گزيد و در آن زمان گروهى از فقهاى