مدخل‌هاى اصلى عناوينى هستد كه نمى‌توان مباحث ذيل آنها را تحت عناوين ديگر درج كرد؛ زيرا اين الفاظ تنها مظنه يا مظنه غالب براى مطالبى مى‌باشند كه ذيل آنها مورد بحث قرار مى‌گيرند، از اين رو، به مجرد طرح اين مدخل‌ها همه مطالب مربوط به آنها به تفصيل آورده مى‌شود. ياد آورى نكاتى چند در اين زمينه مناسب است:

ـ ضابطه گزينش مدخل‌هاى اصلى، اين است كه مدخل شايستگى استقلال و گردآورى همه مطالب مربوط به آن در جايگاه واحد را داشته باشد و هيچ محل ديگرى مناسب‌تر از آن براى درج مطالب وجود نداشته باشد. تشخيص اين ضابطه متوقف بر ذوق فقهى و عرفى است كه در اثر ممارست زياد با فقه به دست مى‌آيد. از سوى ديگر ملاحظه حجم مقالات، امرى ضرورى است و براى اين كه حجم مقالات و بحث‌ها بيش از حد افزايش نيابد و موجب ملال و خستگى خواننده نگردد، برخى از اين عناوين را از مقالات اصلى تفكيك كرده و به صورت مستقل آورديم، مانند مدخل‌هاى «ركوع» و «سعى» كه جايگاه مناسب و طبيعى آن ذيل مدخل‌هاى «صلاة» و «حج» است، اما براى پرهيز از افزايش حجم بحث «صلاة» و «حج»، ترجيح داديم كه براى مباحث «ركوع» و «سعى»، مدخل‌هاى مستقلى در نظر بگيريم.

ـ در گزينش مدخل‌هاى اصلى، فرقى ندارد كه مدخل، اسم يك باب فقهى باشد مانند «صلاة»، يا اسم دسته‌اى از مسائل باشد مانند «استبراء»، يا عنوان يك مسئله فقهى باشد مانند «تكفير».

فراوانى مطالب فقهى مورد بحث در هر عنوان، تنها ملاك تشخيص عنوان اصلى از غير اصلى نيست .

بنابر اين لازم نيست مدخل اصلى مورد بحث، در كتب فقهى هم به صورت مستقل طرح شده باشد، بلكه گاهى چنين است و گاه ملحق و مندرج در بحث ديگرى است.